Selecteer een pagina

Rainbows & Confetti

Over alles en niks. Omdat het kan.

Een geboorteverhaal. De moeder.

Sommige vrouwen weten hun hele leven al dat ze voorbestemd zijn om moeder te worden. Zij voelen de nood om te zorgen in het diepst van hun beenderen. Ze weten in hun tienerjaren al hoe hun eerstgeborene zal heten, hoe de kinderkamer er zal uitzien. Ik was zo geen vrouw. Er was een lange periode dat ik er zeker van was dat ik zelf geen nieuw leven op de wereld zou zetten. Toch zeker niet wanneer er zoveel kinderen zonder ouders verder moesten en de wereld al zo overbevolkt was. Maar toen kwam Samme en veranderde dat idee stukje bij beetje.

Er zijn vrouwen die als moeder geboren worden, samen met hun baby. Die op slag verliefd zijn, wiens Grote Geluk niet op kan wanneer de kleine ter wereld komt. Die hun spruit vastnemen en meteen weten: “Ik ben jouw mama”. Ik was zo geen vrouw. De eerste uren na de bevalling zijn een beetje een waas. Waarschijnlijk was ik blij, maar meer waarschijnlijk was ik moe, compleet overdonderd en lichtjes van de wereld.

Van vriendinnen hoorde ik op voorhand (godzijdank!) dat je niet per se meteen verliefd bent op je baby. En dat dat ok is. Toch vond ik het moeilijk om mij niet schuldig te voelen toen ik de eerste dag niet wist of ik hem wel mooi vond. Toen ik niet wist wie hij was, wat hij hier in godsnaam kwam doen bij ons. Toen ik niet wist of ik hem wel zou herkennen, moest hij op zo’n babyzaaltje liggen zoals in de films.

Blijkt dat het moederschap in fasen komt. Kleine verwezenlijkingen, momenten waarop je beseft dat het toch al beter of makkelijker gaat dan vorige week of de baby ineens een grote stap vooruit zet.

Zo was er de maandag, een week nadat we uit het ziekenhuis kwamen, dat ik voor het eerst niet weende. Wat een enorme overwinning was. De babyblues heeft mij ferm te pakken gehad, maar die dag zag alles er ok uit, doenbaar, minder mistig.

Op de donderdag dat hij drie weken oud werd, dacht ik voor het eerst: “Awel ja, ik zou dat hier alleen gedaan krijgen. Ot en ik, wij kunnen dat.” Ik heb het geluk gehad (wij hebben met z’n drieën het geluk gehad) dat dat niet moest. Samme zat tijdelijk zonder werk en dat leverde ons een enorm mooie tijd op. En ook het besef dat 10 dagen vaderschapsverlof niets is.

Een week later werd ik dan weer ongelofelijk droevig bij de gedachte dat ik niet elk moment met hem zou kunnen opslaan in mijn geheugen. Dat hij dingen deed, elke dag, die ik me later niet meer zou herinneren. Ik maakte me zorgen dat ik te weinig aan het genieten was, dat ik te weinig genieten kon tussen de vermoeidheid en het “hoe zwaar is dat hier zeg” door.

Maar het echt genieten kwam toch, toen hij een week of 7 oud was. Ik merkte hoe ik blij werd van hem, van met hem bezig zijn, hem te leren kennen. Van hun tweeën samen te zien ook. Hart ontploft en van die dingen.

En zo kwamen we wandelend, wiegend, knuffelend en lachend aan waar we nu zijn. Ot is vandaag 13 weken. Gisteren vierden we zijn drie maanden met de obligatoire foto met kaartje. Volgende week vrijdag ga ik mijn eerste dag terug werken en dus komen we in een nieuwe fase. Die van loslaten en vertrouwen in anderen om voor hem te zorgen. Die van beseffen dat we niet meer de hele dag zullen samen zijn en daar stilletjes beetjes om wenen. Maar vooral van genieten en knuffelen, gewoon omdat het kan.

In een artikel op Motherly las ik dat het gemiddeld 4 maanden en 23 dagen duurt om eraan te wennen dat je (voor de eerste keer) mama bent geworden. Ik denk dat ik er ben. Ot is mijn zoon. Ik ben zijn mama.

As we speak #1

Imitation is the sincerest form of flattery zeggen ze wel eens en dus lees je hier mijn eerste As we speak. Die van Kelly vind ik altijd super plezant om lezen. En geef toe, iedereen heeft een kleine voyeur ergens diep verstopt, snuisteren in waar iemand op dat moment zoal mee bezig is, is kei interessant.

Bezig met: de dingen die ik nog geregeld wil/moet voor ik terug begin te werken (sad face). Nadenken over de logistieke kant van kolven op het werk en een brief schrijven met Ot-tips voor de oma’s die komen oppassen. De fietskar moet hier nog geraken, willen we Ot met de fiets naar de crèche kunnen brengen. Moestuinplannen maken en dat dit jaar weer wat beter te plannen dan vorig jaar.

Genieten van: het zalige zonnige winterweer. De vrieskou die precies de wereld laat rebooten. Wandelen met z’n drietjes. De kou kan ons niet deren. Uitjes met vrienden. Ot die doelbewuster leert rondgrijpen en daar soms in lukt (auw mijn neus).

Kijken: Ik joeg het derde seizoen van “How to get away with murder” erdoor en man, dat was weer geweldig! Echt geloofwaardig zijn de verhaallijnen natuurlijk al lang niet meer. Hoe stapelt zoiets zich op? Maar ik zie de acteurs stuk voor stuk graag bezig. Viola Davis en Liza Weil (gekke Paris Geller) op kop. Voor seizoen 4 is het weer een jaartje wachten. Intussen zijn we in blijde verwachting van de volgende aflevering van “Designated Survivor” en bekijken we dus de afleveringen van “Salamander” die we opgenomen hebben. Allemaal fijne suspense.

Luisteren: naar Spotify-lijsten met musicalnummers. Wicked en Hamilton blijven de toppers van het moment. Meezingen en stilletjes ronddansen met Ot.

Maken: We willen terug vaker iets koken uit een kookboek. Voor inspiratie grijp ik normaal steeds naar de websites van Dagelijkse Kost en Libelle-Lekker. Maar waarom heb je al die kookboeken, als je er eens niets uit maakt. Dus stond vorige week de groentencurry met pompoen, aubergine, linzen en kikkererwten van Pascale Naessens op het menu. Het was ok lekker, maar niet mijn favoriete curry.

Onder de indruk van: de onzin die een man als Trump kan uitkramen. Ik keek nooit heel vaak naar het nieuws op de tv. Ik las online en kon dan zelf kiezen waar ik op inging, welke beelden ik zag. Maar tegenwoordig staat het journaal hier al eens op en dan ziet ne mens nogal eens iets. Zoals een president van Amerika die beweert dat bewapende leerkrachten een goed plan zijn. Ik wist niet waar ik het had. Zo’n dingen doen me wenen. Uit ongeloof, uit onmacht, uit in wat voor wereld leven wij in godsnaam zeg. Maar alle berichtgeving en de aanhoudende aanklachten tegen de NRA doen me ook meer dan ooit geloven dat het mijn generatie is en de tieners van vandaag die de wereld terug zullen omdraaien. Terug plaats maken voor de vanzelfsprekendheid van solidariteit, warmte en menselijkheid.

Oh die kool!

You love it, or you hate it. And I absolutely love it. Kool.

Rode kool, witte kool, savooikool, spruitjes,… Ik zou het liefst elk jaar alles planten in de moestuin. Maar moestuinplannen is keuzes maken. We hebben maar zoveel plaats (en zoveel tijd) als we hebben. Dus maak ik elk jaar opnieuw hartverscheurende keuzes.

Want hoe kies je welke kool bestaansrecht krijgt? Hoe kies je nu al welke van onderstaande favoriete koolrecepten er dit najaar gefabriceerd worden?

Wat zijn jullie favoriete koolrecepten? Er zal dit jaar palmkool, rode kool en savooikool in de moestuin staan, maar ik durf ook al eens kool kopen in de winkel of de Buurderij.

Wandelen in de bossen van Hees

Wij wonen op het platteland. Dat betekent dat als we een stukje willen wandelen, we gewoon uit onze deur kunnen vertrekken en bos tegenkomen. In ons geval: de bossen van Hees. De ideale plek om te lopen, te wandelen, een kamp te bouwen, …

De afgelopen weken hadden we een vaste route, over de weg tussen de bossen door. Gemakkelijk genoeg om ofwel kind in de kinderwagen, ofwel kind in de draagzak en ju te doen. 4 km stappen, klein uurtje weg en iedereen is terug helemaal fris. Onderweg zeggen we dag tegen de ezels en de paarden.

Maar eigenlijk willen we niet altijd in onze eigen achtertuin gaan wandelen. Binnen het kwartier rijden zijn er enorm veel mooie stukken natuur en bos te ontdekken. Dus heb ik intussen een lijstje in Evernote met plekken om te wandelen. Als we deze zomer willen gaan kamperen met baby, moeten we namelijk met z’n allen oefenen. En dat oefenen deel ik graag met jullie de komende tijd!