Selecteer een pagina

Column 4

Maandag was de laatste les van de reeks columns schrijven, een inhaalgeval. Binnen twee weken start de vervolgreeks, waarvoor driewerf hoera!

Bij deze iets wat ik zaterdagvoormiddag schreef. Het heeft geen titel en is niet aangepast aan reeds gekregen commentaren. Zo rauw als wat. Gezellig, toch?

Hier zit ik dan, samen met hem in een wit kamertje te wachten op wat een executie zou kunnen zijn. Zo zien we er toch uit.

Ik tjoepper wat heen en weer op mijn stoel, die vast hangt aan zijn buren. De vrouw naast me merkt er niets van, of doet alleszins alsof. Ik rommel in mijn tas, vind een zakdoek, maar toch ook mijn portefeuille. “Aha, genoeg geld, dan komt het goed. Of niet?” Ik kijk naar hem. Hij zit er doodstil bij, een beetje bleek ook. Eigenlijk misstaat dat nog niet in dit koele kamertje. Maar echt bemoedigend
vind ik hem niet.

Naast ons speelt een peuter met de blauw-rood-gele knikkerbaan. Het snot bengelt uit zijn neus en speelt zo een glansrijke rol in zijn knikkerspel. Zijn moeder pakt hem plots op de arm en verdwijnt achter de hoek. Lichte paniek maakt zich meester van mijn brein. “Er hoeft toch niets te veranderen? Laat alles maar zijn zoals het is. Stilstand is best ok.” Dan hoor ik de peuter wenen, roepen en brullen zoals alleen peuters dat kunnen: voor hun leven.

Ik schuifel nog wat heen en weer en friemel aan het zakje in mijn handen tot het knispert als een haardvuur. “Hmm, gezellig.” Tot de kilte van de doosjes in mijn gesimuleerde haardvuur mijn lichaam bereikt. Ze komen net uit de koelkast. Als vers fruit beschermd tegen rot en beestjes. Aan een koelkast is niets hartverwarmends, aan de paarskleurige boom op het zakje ook al niet. “Wat een ellende.”

Dan is het onze beurt. Ze neemt afscheid van de peuter met een graai over zijn bol, begroet ons met een brede glimlach en toont alvast waar ik plaats mag nemen. “Links- of rechtshandig?”, vraagt ze. “Rechts,” mijn aarzelende antwoord. Waarna ze toch twee keer vogelpik speelt op mijn rechterschouder.

Ik zou een facebookgroep oprichten…

Bijna 10 jaar geleden studeerde ik af aan het Sint-Jozefscollege in Beringen. Met mij nog een zestig- of zeventigtal (post)pubers. Bijna 10 jaar geleden gingen wij ook niet op Romereis. Dat kwam vooral door een samenloop van omstandigheden en pensioengerechtigde leerkrachten, al waren wij er zeker van dat ‘ze ons niet moesten’. We waren dan ook een ras apart. Die van ‘84 zijn altijd een ras apart.

Aangezien ik ervan overtuigd was dat een reünie niet door de school in kwestie georganiseerd zou worden, zou ik een facebookgroep oprichten. Het motto: “Omdat we 10 jaar geleden niet op Romereis gingen”. Er zou geheid snel op gereageerd worden met verwensingen aan het adres van onze toenmalige directeur en sarcastische noten over het feit dat we zelfs geen reünie kregen. Na enkele dagen zouden we bijna iedereen opgespoord hebben en op zoek naar die laatste enkelingen zou iemand weten dat die ene al gestorven was.

Probleem echter: ik kon me bij het mensen toevoegen amper herinneren of ik ze kende van het secundair of het hoger. Een mens gaat zo aan alles twijfelen. En omdat ook mijn jaarboek zich niet liet vinden, kwam er geen facebookgroep.

Al een geluk, want dat zou idioot geweest zijn. Maandagavond kreeg ik een telefoontje uit Lummen. Dat er post was van mijn vroegere school. Blijkt dat ze een reünie organiseren. Een gezellig samenzijn met een hapje en een drankje, ergens in maart. Ik kan niet gaan…

De mindfuck was compleet toen een half uur later één van die klasgenoten van toen aan mijn tafeltje stond in het STUK. We hadden elkaar zeker niet meer gezien sinds ons eerste jaar in Leuven. (Ik kon nog niet eens met de auto rijden toen!)

Gelukkig is er facebook! Hij vroeg me hoe het was in Zuid-Afrika. Dat was de eerste keer dat ik besefte dat facebooknieuwsgierigheid naar twee kanten werkt. Niet dat ik dat per se erg vind, ik werd er gewoon nog nooit mee ‘geconfronteerd’.

Maar goed dus dat die facebookgroep er nooit gekomen is, want van die meute kom je anders nooit meer af.

Zuid-Afrika: week 3

Nog geen 24 uur geleden landden we terug op Belgische bodem na een fantastische reis.
Afgelopen maandag stonden we bij het krieken van de dag op om de zonsopgang (en hopelijk ook wat dieren) te bewonderen op het viewpoint over de Olifants rivier. We hielden een zalige, rustige voormiddag in het rest camp en reden na de middag nog wat rond op zoek naar dieren. Nadat we ook een prachtige zonsondergang meepikten op het viewpoint, hielden we onze laatste braai waarvoor Samme eerst een uur over de kolen moest wapperen voor het vlees erop kon.
Dinsdag was het weer vroeg weg, want we zouden helemaal tot Lower Sabie rest camp rijden. Onderweg vele dieren tegengekomen, maar nog steeds geen katachtigen gespot, tot grote frustratie van ons beiden. Lower Sabie was iets minder mooi dan Olifants, gewoon al omdat alles er wat ouder bij lag. Er was wel een zwembad en dat deed deugd!
Woensdagochtend stonden we om 3u op, want om 4u vertrok onze Morning Drive. Vanuit het kamp hoorden we al een leeuw brullen en heel wat nijlpaarden. Dat was dan ook het eerste wat we zagen, veel nijlpaarden die ‘s nachts uit het water komen om te grazen. Van de leeuwen echter geen spoor meer! Gelukkig paradeerde er iets later wel een prachtig luipaard voorbij. Heel mooi om te zien. Spijtig genoeg bleef het daar bij qua katachtigen. We zagen wel nog een gigantische slak (groter dan een gebalde vuist!) en mestkevers die vochten om een hoopje stront (en dat wilde Samme al de hele tijd zien). Na de morning drive kropen we terug in bed voor iets meer dan een uur. Daarna was het uitchecken geblazen en op naar Swaziland.
We verbleven er in het Mlilwane Nature Reserve, wederom tussen de wrattenzwijnen, zebra’s, impala’s en gnoes. Het was een kort bezoekje, maar we heel mooi om tussen het groen te zitten.
Donderdag reden we al weer terug Zuid-Afrika voor een laatste nacht die we hielden in Nelspruit. Vrijdag zat er niets anders meer op dan richting Johannesburg te rijden voor onze vlucht.

Wist je dat:

  • we in totaal ongeveer 3500 km reden met de auto? 1000 met de eerste en 2500 met de tweede
  • we de laatste dag 80 km omreden omdat we souvenirs wilden kopen aan een kraampje langs de weg, maar geen enkel kraampje tegenkwamen!
  • we dan maar souvenirs kochten op de luchthaven
  • we daarom nog een keertje terug moeten (maar zeker ook om Chiara nog een keer te bezoeken)
  • Samme een flinke verkoudheid opdeed aan alle airco
  • hij daardoor op de vlucht tussen Johannesburg en Londen constant moest niezen
  • Bieke dat op zijn minst een beetje grappig/schattig vond.

Zuid-Afrika: week 2

Ondertussen is het al maar 5 keer meer slapen voor we terug het vliegtuig op moeten. Het zal hier veel te snel gedaan zijn, al kijken we ook wel uit naar ons eigen appartementje en eigen bed.
Afgelopen dinsdag reden we dus nog van Plett naar P.E. Omdat we Plett wel heel beachy en toeristisch vonden reden we alvast door naar Nature’s Valley. Heel rustig daar aan de lagune, zeebries ook want de zee bleek maar net om de hoek te liggen en dat had Bieke niet verwacht. Een leuke strandwandeling en een picknick later reden we in een trek door naar P.E. We gaven de overschot van ons water en nog wat feta aan een koppel duitsers en hadden zo instant vrienden.
De vlucht naar johannesburg was een kortje (Samme mocht aan het venster) vol kleine kinderen. Van Jo Burg recht naar Pretoria gereden, een dutje en onze was gedaan. Tot zover een dagje reizen en rusten.
Donderdag reden we naar het pilanesberg national park om onze eerste dieren te spotten: zebra, impala, kudu en wrattenzwijn bij de vleet. In de verte een troep olifanten en enkele nijlpaarden gespot en ook nog 2 neushoorns van dichtbij. Samme waagt zich aan de rit terug door het donker en een tropisch onweer om u tegen te zeggen.
Vrijdag een lange rit richting hazyview waar we hopen op een leukere lodge dan in pretoria. Bushpackers blijkt uitgebaat door Adrian, een fantastische halve gare die zijn gasten vooral met open armen ontvangt. Iedere avond kookt hij met veel plezier voor een schappelijke prijs en vooral super lekker. We maken vrienden met een aantal oude bikers en spelen pool op de scheve biljarttafel.
Gisteren reden we de Panorama route met veel mooie uitzichtpunten over de Blyde Rivier Canyon, een van de grootste canyons in de wereld. Het was echt wonderbaarlijk zo’n mooie groene omgeving te zien. Alle bloemen zijn hier trouwens duizend keer mooier omdat ze precies meer kleur hebben. We sloten de dag af met een braai van Adrian.
Vandaag kwamen we aan in ons eerste kamp in Kruger: olifants rest camp. Onze rondavel is mooier dan ik verwacht had, we gingen wat houtskool en pintjes halen in de shop en ondertussen ligt ons vlees op de braai. Het uitzicht dat we vanop ons terrasje hebben op de olifants rivier is echt genieten!
Hopelijk heeft het weer in belgie zich ondertussen al wat gedragen.
Dikke kussen en warmte! Bieke en Samme