Selecteer een pagina
2016. Muziek.

2016. Muziek.

2016. Muziek.

Iets meer dan zeven jaar geleden ging ik auditie doen bij een koor. Naast je muzikale talenten laten zien, moest je ook een sollicitatiegesprekje ondergaan. Waarom wil je dit doen? Waarom dit koor? Ben je wel gemotiveerd genoeg? Dat soort zaken. Ik herinner me niet uitgeslapen genoeg te zijn voor zo’n gesprekje (hallo zeg, een hele dag auditie voor een koor), maar één van mijn antwoorden bleef me bij: met andere mensen muziek maken is helend.

Laat 2017 het jaar zijn waarin ik dat terug introduceer.

Maar eerst nog de Highlights from 2016.

In 2016 mocht ik zingen op twee trouwmomenten.

Mogen zingen op trouwmomenten is altijd ongelofelijk plezant. Een hele eer ook. En als je de trouwers heel goed kent, dan is dat kiekevel van boven tot onder en proberen niet te janken.

Hanne en Lim vroegen een lied van nonkel Bruce. Ik koos er zelf nog deze Tom Waits bovenop. Hoera voor de herontdekking van Closing Time dit najaar.

In 2016 waren er concerten om nooit te vergeten.

Concerten die nazinderden. Wanneer het applaus was verstomd en de zaallichten al lang weer aan. Dagen, soms weken lang. Herbeleefd in mijn lijf.

Zoals We shall overcome van Wim Opbrouck en vrienden. Ik wilde gaan omwille van de titel en het nummer dat ik ken van de Seeger Sessions van Springsteen. Het overtrof al mijn verwachtingen. Blijkt dat ik fan ben van wat Opbrouck maakt.

Het andere was Hans Zimmer in Paleis 12. Op het eerste gezicht heel vreemd die grote zaal, maar het was super. Ook al omdat een vriend van ons meezong. Jaloers van begin tot einde, ik.

Zimmer is de componist van mijn allerfavorietste filmmuziek ooit: Gladiator. Het is de muziek waar ik ooit uren aan een stuk op studeerde (of toch heel hard mijn best deed) en die ook nu nog mijn focusmode op on zet. Dat live horen was wenen.

Het laatste nummer kwam uit de film Inception. En ik nodig u graag uit om te volgen tot die geschifte laatste noot.

2016. Eerste keren.

2016. Eerste keren.

2016. Eerste keren.

Er zijn pinterest motivational quotes die roepen dat je elke dag iets nieuw moet proberen. Ik vind dat er minstens lichtjes over. Er zijn dagen dat ik net gedaan krijg wat ik elke dag doe. En dat is dik ok.

Maar nieuwe dingen doen. Dingen die je nooit mocht of durfde of ook maar kon bedenken. Dat geeft een enorm goed gevoel. Kleine overwinningen. Op jezelf of op anderen. Mijn hele lijf lacht als ik er aan terug denk.

In 2016 zwom ik voor de eerste keer in de (Middellandse) Zee.

Niet alleen voetjes. Echt helemaal gezwommen en al. In bikini.

Als kind gingen wij niet naar de zee. Wij gingen naar de bergen. Of de Ardennen (berg-ish). Toen ik in het vijfde studiejaar zat, gingen we op reis naar Amerika. Daar zwommen we samen in de Mexicaanse Golf. Tot de haaien en de storm kwamen. Dat was eigenlijk de eerste echte keer in de zee. Maar daar gaat het niet om.

Het was de eerste keer zwemmen in de zee. Op een strand. Waar ge in uwe bikini helemaal over moet. Tussen duizend mensen door, die doorwinterde zonnekloppers zijn. En zeker vanalles te zeggen en te vinden hebben.

In het verleden had ik dat altijd netjes gemeden. Ik ging als 15-jarige niet mee zwemmen in Kapermolen, Terlaemen of in’t Koet. Ik ging niet zwemmen in Ventimiglia, Venice Beach of Barcelona.

Maar deze zomer dus wel. In het bijzijn van mijn schoonzus en schoonmoeder dan nog wel. En het was zalig.

Echt. Zalig.

In 2016 gingen we voor de eerste keer alleen op pad met mijn petekind.

Ik heb een nichtje en twee neefjes. De jongste mag ik mijn petekind noemen. Door een overvloed aan grootouders hebben wij daar nooit veel op moeten passen. En waren uitjes met de kindjes ook vaak uitjes met mijn mama. Ik heb daar ook lang schrik van gehad. Alsof ik dat niet ging kunnen. Op kinderen passen.

Maar dat is intussen anders. En dus gingen we met z’n drietjes naar de binnenspeeltuin.

Dolle pret! En binnenkort opnieuw.

In 2016 ging ik voor de eerste keer betogen. 

Ook dat is niet echt echt waar. Want wij gingen met de chiro al eens protesteren tegen het uitgraven van een speelbos. En in Leuven mee als anti-betoging tegen het NSV. En in het zesde studiejaar hielden we ooit een zitstaking. Maar in mijn volwassen leven vond ik dit toch een eerste keer.

Op 29 september liep ik mee op in Brussel achter een spandoek “Sociaal werk is niet te koop”. Niet voor geld of voor verlof. Daarvoor zou ik dat niet kunnen. Wel om collega’s in Antwerpen te steunen en te laten zien dat ik het niet eens ben met een overheid die maatschappelijk werk uitbesteed aan winstondernemingen.

Ik geloof heel erg dat het een van de taken van de overheid is om te voorzien in het welzijn van de samenleving. Daarvoor wil ik graag bijdragen aan de staatskas en de sociale zekerheid. Zodat mensen die dat nodig hebben gratis terecht kunnen op plekken als het CAW (en nog vele andere). Daarvoor wil ik ook als persoon bijdragen. Op welke manier dan ook.

Ik geloof heel erg in tweede en derde en vierde kansen. En dat ge met lief en warm zijn voor een ander (ook degene die je niet kent) alleen maar iets goeds kunt bereiken. Mens tot mens, weet ge wel.

Ik geloof ook heel erg dat je met kleine dingen soms veel kan bereiken. Als het over menselijkheid gaat. Dat je niet moet wachten tot die overheid dat allemaal doet. Maar dat je zelf het goede voorbeeld kan geven. En dat ga ik zeker en vast proberen in 2017. (Help. Een goed voornemen!)

In 2016 ging ik voor de eerste keer in bad in ons eigen huis.

Dat klinkt ongelofelijk banaal, maar ik vond dat super de max. Niks zo goed als een week afsluiten met een zalig bad op zondagavond.

Wij verhuisden tweeënhalf jaar geleden naar ons eigen huis. De eerste maand moesten we nog douchen op verplaatsing, maar dat kwam uiteindelijk snel goed. De rest van de badkamer liet een goede twee jaar op zich wachten (tijd en centen en goesting). Maar nu is ie er dus wel.

2 lavabo’s in fancy kasten. En een aangesloten bad.

I love it!

 

Ik schreef ook een stukje over muziek in 2016.

2016. Jaaroverzichtje.

2016. Jaaroverzichtje.

2016. Jaaroverzichtje.

Wat is een jaareinde zonder terugblik. Zonder met een tas koffie in de hand vooruit staren en mijmeren. Bladeren door de hoofdstukken van het jaar in uw geheugen en in Google foto’s. Ahja.

2016 was veel. Opdrachten, cursussen, uitjes, reisjes, vrijwilligerswerk, … Maar ook verdriet over dingen die ik maar niet kon begrijpen, voor mensen die ik nooit had ontmoet. Een 8 november die nog nazindert in mijn hoofd en in mijn lijf.

Ondanks dat alles wil ik graag op twee zaken terugblikken in 2016. Zaken die mij blij maakten, drive gaven, bruis ook een beetje en die navolging zullen krijgen in 2017.

2016 in eerste keren.

2016 in muziek.

(Vorig jaar las ik ergens dat het hip was geen goede voornemens te maken, maar een jaarthema te kiezen. Het mijne werd vuur en de foto is dan ook een van de vele vuurtjes dit jaar. Deze was op reis met vrienden in Frankrijk)

Dat ik u een ploeg supporters toewens

Dat ik u een ploeg supporters toewens

Dat ik u een ploeg supporters toewens

Ik denk vaak dat ik het allemaal alleen moet doen. U vraagt dan: “Wat is ‘het’?” Mijn antwoord: “Alles.” Dat ‘alles’ is vaak verpletterend genoeg om uiteindelijk helemaal niet meer in actie te schieten. Waardoor de hoop ‘te doen’ alleen maar groter wordt. En het gevoel niet goed bezig te zijn compleet de overhand neemt.

Dat is niet echt plezant. En niet evident om uit te komen. Maar het kan wel.

Afgelopen week werd ik eraan herinnerd dat het niet alleen moet. Dat er geen schande of falen ligt in het krijgen van een duwtje in de rug. En dat als je vertelt wat moeilijk is, er een bende vrienden opstaat om te supporteren. Soms letterlijk. Dat er mensen zijn die enthousiast worden over de dingen die je zelf miniem of banaal vindt. Die je overtuigen van het feit dat je goed bezigt bent en aanmoedigen om verder te zetten.

Zo’n supportersclub is de max. En ik wens het u allemaal helemaal en van harte toe. Maar het doet me ook denken. Voor wie zal ik zelf de komende week nog eens voluit supporteren? Voor wie jij?

To Amuse or not to Amuse

De kogel is door de kerk. Geen koor meer voor mij. Voor de eerste keer in pakweg 20 jaar zal ik geen muziek meer maken in groep. (In de auto houdt niemand me tegen.)
Hoe hard ik het zal missen, valt nog te bekijken. En als het te hard kriebelt of pijn doet, zal ik wel een uitlaatklep vinden. Maar voorlopig ben ik dus achter de schermen te vinden en daar kijk ik minstens zo hard naar uit.

Ik ga de nieuwe Amuse show in elkaar steken (met een heus team mensen uiteraard). We gaan nummers kiezen, volgorde bepalen, overgangen zetten, over licht beslissen en kostuums, de inkleding van de zaal, affiches en flyers. Alles wat met de show te maken heeft! Dat is bijna het spannendste wat er in jaren op mij is afgekomen. Waarschijnlijk ook het leukste, want ik doe niets liever dan mooie projecten bedenken, concepten uitwerken en beelden scheppen. In mijn hoofd ziet het er alvast fantastisch uit.

Voor wie zich afvraagt wat we zoal doen: de komende weken lost Artbij telkens een ander nummer uit de show van dit jaar. Hier alvast Jump.

Guilty as Charged

Vorig jaar mei moest ik een beslissing maken. Na 2 jaar voorzitter zijn van het orkest moest ik beslissen of ik nog wel wilde meespelen, zo elke dinsdag. Vrienden stonden aan mijn mouw te trekken van ja, heel mijn hoofd schreeuwde van nee. Ik had namelijk iets bedacht voor die dinsdag, dat veel aangenamer leek dan het orkest. Als hij van huis zou zijn, zou ik elke week een avond voor mezelf hebben. Per chance is op dinsdag ook al de was van het weekend droog, dus zou die avond een ideale combinatie van nuttig en aangenaam worden. Dat wel op 1 voorwaarde: alleen thuis zijn.

In dat laatste loopt het soms mis en zo ook vandaag, althans dat dacht ik toen ik thuis arriveerde en hem onder een dekentje in de zetel aantrof. Ik word daar instant kregelig van (ocharme hij), omdat mijn grootste kleine kant is dat ik niet goed tegen verandering van plan kan. Eens ik iets in mijn hoofd heb, is het moeilijk dat te veranderen.

Swat, uiteindelijk ging hij toch, want echt ziek is hij niet en het orkest treedt volgende week op (met Buscemi). Daardoor had ik toch mijn vrije avond. Hoezee

Bij gebrek aan wijvenseries (Grey’s Anatomy, Private Practice of Gossip Girl) keek ik Closer, bij nader inzien toch geen wijvenfilm, maar oh zo goed. Het guilty pleasure dat er steeds bij hoort is een drankje. Soms al eens een glas rode wijn, vandaag een glas Rochefort °10 ter waarde van 9 Weight Watchers punten.

Schol!