Selecteer een pagina

Koekjes!

Gisteren bakte ik koekjes en dat was lang geleden. Aangezien onze oven niet te vertrouwen is, bleken ze er weer net te lang in gestaan te hebben. Een beetje hard, maar hopelijk niet té.

Ze dienen namelijk niet alleen voor onze mond, maar ook die van mijn secret santa. Een tijdje geleden schreef ik me in via de blog van Tess. Het leek me wel eens leuk op zoek te gaan naar een cadeautje voor een onbekende.

Moeilijk dat ik het vond! Ik hoop dan ook dat mijn secret santa een beetje blij is met het pakje en dat de geuren wat meevallen 🙂

Deze morgen op de post gedaan, dus hopelijk morgen ter plaatste. Spannend!

Wat zou de prinses willen?

Vier jaar wordt ze, over 11 dagen, maar volgende zondag houden we alvast een prinsessenpicknick. Een prinsessenkamer krijgt ze dan, met een hemelbed en een kasteel op de muur. In de strijd om het beste cadeau (want zo voelt het toch) ben ik vertwijfeld. Wordt het een ietwat lelijke zitzak met de prinsessen die ze kent? Of een stempeldoos met mooie prinsessen die van elders komen? Of nog iets anders? Zoals deze mooie lamp? Of iets om zelf juwelen te maken?

Wat denken jullie?

Vlinders in je buik

Binnen 18 dagen verhuizen we en dat maakt me nerveus. Zo nerveus dat ik vlinders in mijn buik krijg en aan niets anders kan denken dan het onbekende dat voor ons ligt. Zullen we het daar leuk hebben? Of zal het echt veel te warm worden? Is zo’n kleine oppervlakte genoeg voor mijn rare buien? Zullen onze meubels erin passen? Durf ik alleen over het Brugbergpad als het donker is? Zullen we de stad nog weten vinden of het Provinciaal domein voor plotse uitjes en spontane avonden? Of worden we complete huismussen met regelmaat en schema’s? Want dat vind ik stiekem ook wel fijn.

Nu komt iemand volgende week mijn kleerkasten al oppikken en dat maakt me helemaal verward! Want nu gaat het echt van start.

Bompa’s zijn als superman.

Dat was de laatste post die ik deed op een vorige blog, ergens drie jaar geleden.

Want hoewel 6 december een heuglijke dag is voor alle kindjes, kleinkindjes en achterkleinkindjes zag onze 6 december er drie jaar geleden wat anders uit. Na een week ziekenhuis overleed mijn bompa op vrijdag 30 november 2007. Zaterdag 1 december mocht niet, want dan verjaart een van mijn nichten en daar heeft ie zich aan gehouden.

Het was het eerste Grote Verdriet dat ik meemaakte: een verlammend soort iets dat alles tot niets maakte. Die twee weken van ‘in het ziekenhuis’ tot die bewuste 6 december zijn van de meest intense die ik ooit heb meegemaakt. Delen ervan vergeet ik nooit.

Hoe ik op dinsdag niet ging repeteren omdat het toen al wachten was op dat ene telefoontje. Hoe mijn nicht en ik (toen op kot in hetzelfde huis) een hele avond in de zetel zaten en Kulderzipken keken. Hoe we ons vervolgens op woensdag met de nichten en neven vanuit Brussel en Leuven op een vrij bizarre manier organiseerden en naar het Virga Jesseziekenhuis in Hasselt reden. Hoeveel schrik ik had dat het toen al gedaan ging zijn, terwijl we er allemaal (met z’n 40’en) bij stonden. Hoe de verpleegsters die tweepersoonskamer een hele week voor ons hielden, met koffie en boterhammen toe. Dat het laatste wat ik tegen hem zei: “Tot de volgende!” was.

Op vrijdagavond kwam dat ene telefoontje dan toch, terwijl ik samen met mijn broers en mama in Lummen aan tafel zat. Wat volgde was een wazige week waarin ik nog een UHOconcert speelde, waarin we met z’n allen zeker veel te veel dronken (wijn voor iedereen, duvel op café, cognac voor de nonkels), waarin ik amper notities maakte in de les want schrijven ging niet, waarin we besloten de mis (als er dan toch een mis moest zijn) van ons en voor hem te maken en waarin ik meneer pastoor nog minder sympathiek ging vinden dan ik eerst al deed.

Daarna kwam wat in mijn ogen de mooiste avondwake en begrafenismis ooit waren. Bovenaan de doodsbrief stond: “90, ’t is goed geweest.” Ilse (de oudste der kleinkinderen) en Hans schreven zelf teksten, Tine speelde zelf muziek, Yoeri en Mieke brachten een gedicht, Katrien en ik een tekst van Toon Tellegen. Een gebarentolk maakte alles duidelijk voor Mark en Martine en zorgde voor iets magisch. En dan kwam het meest dramatische moment ooit (het paste waarachtig zo in een film, achteraf bekeken dan toch): iedereen achter de kist en dan buiten (nog half in het portaal) wachten en kijken hoe de lijkwagen de bocht omrijdt.

De koffietafel zat barstensvol en zoals dat hoort ook met mensen die je niet kent. Lise (toen 3 maanden oud) werd erbij gehaald en ging van arm op arm. De overgangskracht van zo’n koffietafel is onbeschrijfelijk. Wij (neven en nichten) werden alvast naar het huis van bomma gestuurd, zetten de wijn en cognac terug klaar en begonnen met het lezen van de rouwkaartjes.

Een uur later bleek dat de sint ook dit jaar was geweest en was het feest, want daar zijn we goed in.

Zalige zondag

Zo een waarop je alleen thuis bent, rustig opstaat en een pot koffie leegzwabbert.
Een dag waarop het klinkt naar kot wegens oude harde schijf aangehangen.
Tijd voor rust in je hoofd en plaats voor gekke ideeën en plannen voor ooit.
En die zal ik even delen, om het neer te moeten schrijven en mezelf er ooit aan te herinneren.

  • banketbakken
  • php
  • Illustrator
  • een eigen zaak starten
  • naaien en stikken
  • lesgeven
  • copywriten en columns schrijven
  • akkoorden

Een aantal laat ik achterwege, wegens te spannend (what will you think, what do I think…)
Misschien komen we daar ooit nog aan.
(veel ooit zeg)