Selecteer een pagina
Zachtgroen

Zachtgroen

Gisteren deed ik op de website van De Standaard de Klimaattest “Stopt u de opwarming van de aarde?”. Wel, ik ben niet almachtig, mijn excuses. Ik dacht het niet dus, niet alleen. Enkele minuten na het invullen van de korte test, kreeg ik het verdict in mijn mailbox:

U bent ZACHTGROEN. U bent er zich al van bewust dat we zo niet verder kunnen blijven consumeren. Maar wat doet u eraan? U wil uw gedrag wel veranderen, maar u kijkt naar de politiek om dat mogelijk te maken. En liefst zonder te veel aan comfort in te boeten. Met daaronder enkele handige tips om als individuele burger toch ook wat bij te dragen.

Ik was meteen in mijn gat gebeten.

Want uiteraard kijk ik ook naar de politiek om dat mogelijk te maken. Ik kijk naar de politiek om te stoppen met het kind uit te hangen en overeen te komen wat België kan doen, los van deelstaten en wafelijzers. Ik kijk naar de politiek om het goede voorbeeld te geven inzake milieu, los van lobby’s en I’ll scratch your back if you scratch mine. Ik kijk naar de politiek om mee te investeren in onderzoek en nieuwe globale oplossingen. Ik kijk naar de politiek in de hoop daar wat altruïsme terug te vinden.

Maar ik ben niet onnozel, dus ik wacht niet op de politiek. In het kluwen van al wat tegenwoordig de etiketten fair, groen, milieubewust, ecologisch verantwoord meekrijgt, maakten wij alvast enkele logische keuzes. Al kan het natuurlijk nog beter. Hieronder wat we al doen en vooral wat nog beter kan. Wie daarrond nog goeie ideeën (maar echt goeie he) heeft, mag dat zeker laten weten. Wij leren graag bij.

De flinke lijst

  • een handtekening voor De Klimaatzaak
  • een energieleverancier met 100% groene stroom
  • een bescheiden moestuin met 2 kippen en een composthoop
  • herbruikbare zakjes als we dan toch groenten in de winkel kopen
  • 1 auto
  • gaan wonen op een plek waar werken met het openbaar vervoer een evidentie wordt
  • poetsen met ecologische producten

De stoute lijst (een work in progress)

  • een droogkast
  • de massa plastiekafval
  • verzorgingsproducten waar weinig eco aan te merken is
  • een kleerkast vol kleren die mogelijks in slechte omstandigheden gemaakt werden
  • geen enkele manier om zelf energie op te wekken aan ons huis

Lieve bomma

Lieve bomma

Vandaag was een goede dag. Vandaag scheen de zon. Er hing een vleugje zomer in de lucht en ik voelde me lichter dan gisteren. De dag nadat jij stierf.

Ik denk soms dat het goed is. Dat het niet lang heeft moeten duren. Dat je stilletjes bent uitgedoofd. Thuis in je eigen bed. En de mensen die voor jou zorgden nu wat rust krijgen.

Ik denk ook dat ik al eventjes afscheid was gaan nemen. Terwijl ik in onze tuin stond te keuteren en bedacht hoe jij vroeger voorovergebogen stond in de hof, tussen wortelen en prei. Toen ik op youtube haaksteken bekeek en ons allemaal prompt zag staan in met mickey mouse of plons gebreide truien. Elke keer ik brood of speculaas bak.

Want dat is wat ik me zal herinneren. Hoe je voor ons zorgde. Wat je allemaal maakte. Hoe je kon schudden van het lachen. En dat je voor alles zo dankbaar was.

Arabische liefde.

Een fijn programma waar twee jonge kerels vergezeld van hun crew op zoek gaan naar Arabische liefde voor de Vlaamse jongen. Ik moet toegeven dat ik er maar 1 aflevering van gezien heb. Plus de begingeneriek enkele keren wegens nichtje erin. Maar hebben die jongens ook al eens nagedacht over wat er gebeuren moet eens die liefde gevonden is?!

Gemakkelijk zal het niet zijn.

Stel: ge ontmoet de liefde van uw leven. En vervolgens moet ge keer op keer al uw verlof en overuren bijeen sparen om naar hem te kunnen gaan en hem te kunnen zien. In’t echt. Niet op skype. Want hij geraakt zo gemakkelijk niet hier.

Wel dat is nogal hard klote. En daarom deze oproep van mijn andere nichtje:

Weten jullie soms een job in de bankensector voor deze hoogopgeleide jongeman?

Geen reden tot paniek

Ik twijfelde de afgelopen maanden al eens aan mijn job. We hebben nu een lening af te betalen, weet ge wel. En met een deeltijdse job en een freelance ding dat nu ook weer niet zoveel opbrengt, schoot ik al eens in paniek.
Maar dan ga je terug werken op die plek waar je werkt en is alles weer zo relatief.
Dinsdag openden we een nieuwe sociale kruidenier in Leuven. In een piepklein lokaal/winkeltje kunnen mensen die het echt echt nodig hebben voor (bijna) geen geld de dingen komen halen die ze nodig hebben. Verse groenten en fruit, blikvoeding, eieren, wasproducten,… Bijna alles gekregen overschotten. Er was koffie tijdens het wachten op je beurt, ik kreeg een malse baby op de arm gezet en ik was blij.

Kerktoren

Aan het einde van de doodlopende straat waar mijn ouders wonen ligt een petanqueveld. Vroeger was daar een speeltuin, onze speeltuin. We bouwden een hotel in de zandbak, met ieder een eigen kamer. En zagen in het klimrek met schuifaf een fort of een winkel. We regen madeliefjes tot armbanden en speelden potteke stamp tot aan The Elkhorn. Een vijftiental kinderen die geen zes jaar scheelden.

Nu die kinderen allemaal het huis uit zijn en de ouders grootouders heten, is onze zandbak geweken voor een rechthoekig stuk grind. De mannen staan er wat gebogen over te kijken, goedkeurend mompelend. De vrouwen zitten wat verder in witte plastieken tuinstoelen te keuvelen, de hond op de schoot. Wanneer ik in het schemerdonker de straat inrijd en langzaamaan de gestalten ontwaar besef ik dat dit het is. Hierom wil ik terug naar ergens onder een kerktoren.

Vroeger vond ik dat maar niks. Vrienden bleven hangen en ik wilde terug naar Leuven. Hoe kon je genoegen nemen aan hetzelfde dorp, hetzelfde gehucht, dezelfde straat als die van je ouders? Tien jaar later ligt dat anders. Het is tijd voor iets dat helemaal van ons is. En dat iets ligt blijkbaar onder een kerktoren.

To Amuse or not to Amuse

De kogel is door de kerk. Geen koor meer voor mij. Voor de eerste keer in pakweg 20 jaar zal ik geen muziek meer maken in groep. (In de auto houdt niemand me tegen.)
Hoe hard ik het zal missen, valt nog te bekijken. En als het te hard kriebelt of pijn doet, zal ik wel een uitlaatklep vinden. Maar voorlopig ben ik dus achter de schermen te vinden en daar kijk ik minstens zo hard naar uit.

Ik ga de nieuwe Amuse show in elkaar steken (met een heus team mensen uiteraard). We gaan nummers kiezen, volgorde bepalen, overgangen zetten, over licht beslissen en kostuums, de inkleding van de zaal, affiches en flyers. Alles wat met de show te maken heeft! Dat is bijna het spannendste wat er in jaren op mij is afgekomen. Waarschijnlijk ook het leukste, want ik doe niets liever dan mooie projecten bedenken, concepten uitwerken en beelden scheppen. In mijn hoofd ziet het er alvast fantastisch uit.

Voor wie zich afvraagt wat we zoal doen: de komende weken lost Artbij telkens een ander nummer uit de show van dit jaar. Hier alvast Jump.