Selecteer een pagina
Lijf en leden.

Lijf en leden.

Lijf en leden.

Ik doe mijn joggingbroek aan, wat uitgezakt sinds de wasbeurt van vorig weekend. Dikke wandelsokken aan mijn voeten, iets om gezelligheid te ensceneren (hygge ofzo). Een eenvoudige top, gemakkelijk voor de borstvoeding en een trui, want zomer is dat hier nog niet. Het is mijn uniform van de afgelopen 11 weken en het doet mijn lijf absoluut geen eer aan. Het doet mij geen eer aan, besef ik.

Mijn lijf en ik, wij zijn heel lang niet zo’n goede vrienden geweest. Te dik, niet mooi, te veel te donkere haren, te lomp. Wanneer dat idee er gekomen is, weet ik niet. In mijn hoofd is het altijd zo geweest dat ik moest oppassen wat ik at, want daar en daar werd je dik van. Ik was altijd al de dikste van de hoop (excuus, mollig was het gebruikte woord). Toch zie ik geen dik kind wanneer ik terugblader in fotoalbums uit mijn kindertijd.

Ergens ging het dus mis tussen dat lijf van mij en mezelf. Ergens gingen we elk onze eigen weg, hoorden we niet meer samen. Waren we elk iets apart. Of waren we misschien wel niet.

De afgelopen jaren werkte ik hard om mezelf terug wat liever te zien en dus ook dat lijf van mij. Ik leerde dat we samen horen, samen deel uitmaken van één fijn, mooi en waardevol geheel. Dat ik wat zachter en milder mocht zijn. Ook voor mezelf. En dat er niets mis is met zorgen voor je eigen lichaam en geest.

Al dat geleerde nam ik mee in een zwangerschap en bevalling waarin mijn lijf me versteld deed staan. Nooit was ik zo trots op mijn sterke lijf, de kracht ervan, wat wij samen hadden gepresteerd die 30e november. Nooit eerder had ik mezelf zo aanvaard zonder verwijten of verwensingen als tijdens dat magische derde trimester.

11 weken later schiet er van zacht zijn en zorgen voor mezelf niet zo heel veel meer over. Is de eer even ver zoek.

Maar misschien al goed dat ik dat bij deze besefte.

Want je moet ergens beginnen. En zacht zijn voor jezelf. Nietwaar?

Hoera voor Ot

Hoera voor Ot

Hoera voor Ot

April 2017.  Tijdens het etentje voor mijn mama haar verjaardag neem ik geen aperitief, want er zal een baby komen. Mijn oudste broer reageert met twee dingen.

  1. “Ik had het gezien toen ge binnenkwam.”  —  Ik was op dat moment 5 weken zwanger…
  2. “Wanneer zullen we dan al onze spullen brengen?” — Na drie kinderen en volledig uit de pampers kon hij niet wachten om kleren, meubels en speelgoed te verpatsen.

In augustus stond ons huis dus al goed vol. Bed.Check. Park.Check. Buggy. Check. Kleren tot en met maatje 92. Check. Staat hier al een potje klaar in de kast? Awel ja. Ge kunt u voorstellen hoe blij wij daar mee waren. Het heeft ons niet alleen handenvol geld bespaard, mogelijks heeft het me ook gered van een inzinking. Want wie bedenkt het toch dat een half labiele, hormonaal emotionele zwangere vrouw een hele dag in een tot de nok gevulde winkel moet rondlopen en keuzes moet maken over wat er wel en niet op de geboortelijst zal komen. Die ene keer dat ik dit najaar toch de Orchestra binnenliep (misschien wilde ik wel nieuwe lakentjes), kwam ik er helemaal overstuur en overprikkeld terug buiten. Hoera voor de broer en de schoonzus dus!

Hoera ook omdat het ons in staat stelde eens wat anders op Ot zijn geboortekaartje te zetten. We kozen ervoor geen cadeaus of geld te vragen. We hadden alles al. Ot zou niets te kort komen. Wel vroegen we kraamkost en zetten we het rekeningnummer van Welzijnszorg er op, zodat mensen ter ere van Ot zijn geboorte een gift konden doen met de mededeling “Hoera voor Ot”.

Ot is namelijk een hele gelukkige jongen. Hij werd geboren met alles voorhanden. De spullen die nodig zijn om een pasgeboren baby te verzorgen, alle kansen van de wereld. Maar er zijn een heleboel kinderen die dat niet hebben, of alleszins veel minder, ook hier om de hoek. Daarom kozen we voor Welzijnszorg.

Ze bestrijden armoede in Vlaanderen structureel, door beleidsmakers, politici en gewone mensen te informeren over armoede naast onze deur. En ze steunen hele fijne armoedeprojecten, zoals wanneer mijn collega’s een jaar lang werken rond sport met mensen die er geen toegang toe hebben. Omdat je aansluiten bij een sportclub geld kost of een sociaal netwerk vereist, je de ‘juiste’ kleren moet hebben om een fitness binnen te stappen of een slecht onderhouden gezondheid een fikse wandeling in de weg staat.

Begin deze week kregen we te horen dat in Ot zijn naam maar liefst 1275 euro gestort werd. Dat is 1275 euro waarvan ik zeker ben dat ze goed besteed wordt en gaat naar enorm waardevolle projecten voor mensen die het nodig hebben. Bij deze dus een enorme dankjewel aan iedereen die een gift deed! En moest je Welzijnszorg nog niet kennen. Ga dan zeker een kijkje nemen op hun website www.samentegenarmoede.be.

40 dagen bloggen. Start.

40 dagen bloggen. Start.

40 dagen bloggen. Start.

Gisteren las ik bij Kelly dat ze meedoet aan “40 dagen bloggen”. Wel ja, dacht ik. Dat is het! Dus ik schreef mij gisterenavond in en begin er een dag te laat aan. Want een baby met een sprongetje besliste dat er gisterenavond nog nul tijd was om even rustig te gaan zitten en dit te typen.

Op deze blog stond al weer een jaar niets. Niet omdat ik niet wil schrijven, maar omdat ik niet durf. Elke f*cking keer opnieuw. “40 dagen bloggen” wordt dus een hele uitdaging, waarschijnlijk een heuse confrontatie met mezelf en hopelijk leer ik er wat uit. Dat schrijven gewoon plezant is bijvoorbeeld (dat weet ik eigenlijk al) en dat het niet uitmaakt of iemand dat leest en goed vindt (hoewel dat wel leuk zou zijn natuurlijk).

In het afgelopen jaar gebeurde er wel wat. Hence de #Ot en de babyspam op mijn Instagramaccount. Gaat dat hier nu de hele tijd over baby’s gaan? Hopelijk niet. Maar ik moet nog wel wat kwijt over een kindje krijgen voor de eerste keer. En nu ik nog in zwangerschapsverlof ben, is mijn wereld nog niet zo heel veel groter dan die baby. Maar op 9 maart ga ik terug aan de slag. Dus dan gaat de wereld terug wat breder open. Bovendien start het moestuinseizoen bijna terug. Hoera!

Dus nu zijn we vertrokken en zoek ik nog snel een foto voor hierboven voordat Ot helemaal wakker is.

2016. Muziek.

2016. Muziek.

2016. Muziek.

Iets meer dan zeven jaar geleden ging ik auditie doen bij een koor. Naast je muzikale talenten laten zien, moest je ook een sollicitatiegesprekje ondergaan. Waarom wil je dit doen? Waarom dit koor? Ben je wel gemotiveerd genoeg? Dat soort zaken. Ik herinner me niet uitgeslapen genoeg te zijn voor zo’n gesprekje (hallo zeg, een hele dag auditie voor een koor), maar één van mijn antwoorden bleef me bij: met andere mensen muziek maken is helend.

Laat 2017 het jaar zijn waarin ik dat terug introduceer.

Maar eerst nog de Highlights from 2016.

In 2016 mocht ik zingen op twee trouwmomenten.

Mogen zingen op trouwmomenten is altijd ongelofelijk plezant. Een hele eer ook. En als je de trouwers heel goed kent, dan is dat kiekevel van boven tot onder en proberen niet te janken.

Hanne en Lim vroegen een lied van nonkel Bruce. Ik koos er zelf nog deze Tom Waits bovenop. Hoera voor de herontdekking van Closing Time dit najaar.

In 2016 waren er concerten om nooit te vergeten.

Concerten die nazinderden. Wanneer het applaus was verstomd en de zaallichten al lang weer aan. Dagen, soms weken lang. Herbeleefd in mijn lijf.

Zoals We shall overcome van Wim Opbrouck en vrienden. Ik wilde gaan omwille van de titel en het nummer dat ik ken van de Seeger Sessions van Springsteen. Het overtrof al mijn verwachtingen. Blijkt dat ik fan ben van wat Opbrouck maakt.

Het andere was Hans Zimmer in Paleis 12. Op het eerste gezicht heel vreemd die grote zaal, maar het was super. Ook al omdat een vriend van ons meezong. Jaloers van begin tot einde, ik.

Zimmer is de componist van mijn allerfavorietste filmmuziek ooit: Gladiator. Het is de muziek waar ik ooit uren aan een stuk op studeerde (of toch heel hard mijn best deed) en die ook nu nog mijn focusmode op on zet. Dat live horen was wenen.

Het laatste nummer kwam uit de film Inception. En ik nodig u graag uit om te volgen tot die geschifte laatste noot.

2016. Eerste keren.

2016. Eerste keren.

2016. Eerste keren.

Er zijn pinterest motivational quotes die roepen dat je elke dag iets nieuw moet proberen. Ik vind dat er minstens lichtjes over. Er zijn dagen dat ik net gedaan krijg wat ik elke dag doe. En dat is dik ok.

Maar nieuwe dingen doen. Dingen die je nooit mocht of durfde of ook maar kon bedenken. Dat geeft een enorm goed gevoel. Kleine overwinningen. Op jezelf of op anderen. Mijn hele lijf lacht als ik er aan terug denk.

In 2016 zwom ik voor de eerste keer in de (Middellandse) Zee.

Niet alleen voetjes. Echt helemaal gezwommen en al. In bikini.

Als kind gingen wij niet naar de zee. Wij gingen naar de bergen. Of de Ardennen (berg-ish). Toen ik in het vijfde studiejaar zat, gingen we op reis naar Amerika. Daar zwommen we samen in de Mexicaanse Golf. Tot de haaien en de storm kwamen. Dat was eigenlijk de eerste echte keer in de zee. Maar daar gaat het niet om.

Het was de eerste keer zwemmen in de zee. Op een strand. Waar ge in uwe bikini helemaal over moet. Tussen duizend mensen door, die doorwinterde zonnekloppers zijn. En zeker vanalles te zeggen en te vinden hebben.

In het verleden had ik dat altijd netjes gemeden. Ik ging als 15-jarige niet mee zwemmen in Kapermolen, Terlaemen of in’t Koet. Ik ging niet zwemmen in Ventimiglia, Venice Beach of Barcelona.

Maar deze zomer dus wel. In het bijzijn van mijn schoonzus en schoonmoeder dan nog wel. En het was zalig.

Echt. Zalig.

In 2016 gingen we voor de eerste keer alleen op pad met mijn petekind.

Ik heb een nichtje en twee neefjes. De jongste mag ik mijn petekind noemen. Door een overvloed aan grootouders hebben wij daar nooit veel op moeten passen. En waren uitjes met de kindjes ook vaak uitjes met mijn mama. Ik heb daar ook lang schrik van gehad. Alsof ik dat niet ging kunnen. Op kinderen passen.

Maar dat is intussen anders. En dus gingen we met z’n drietjes naar de binnenspeeltuin.

Dolle pret! En binnenkort opnieuw.

In 2016 ging ik voor de eerste keer betogen. 

Ook dat is niet echt echt waar. Want wij gingen met de chiro al eens protesteren tegen het uitgraven van een speelbos. En in Leuven mee als anti-betoging tegen het NSV. En in het zesde studiejaar hielden we ooit een zitstaking. Maar in mijn volwassen leven vond ik dit toch een eerste keer.

Op 29 september liep ik mee op in Brussel achter een spandoek “Sociaal werk is niet te koop”. Niet voor geld of voor verlof. Daarvoor zou ik dat niet kunnen. Wel om collega’s in Antwerpen te steunen en te laten zien dat ik het niet eens ben met een overheid die maatschappelijk werk uitbesteed aan winstondernemingen.

Ik geloof heel erg dat het een van de taken van de overheid is om te voorzien in het welzijn van de samenleving. Daarvoor wil ik graag bijdragen aan de staatskas en de sociale zekerheid. Zodat mensen die dat nodig hebben gratis terecht kunnen op plekken als het CAW (en nog vele andere). Daarvoor wil ik ook als persoon bijdragen. Op welke manier dan ook.

Ik geloof heel erg in tweede en derde en vierde kansen. En dat ge met lief en warm zijn voor een ander (ook degene die je niet kent) alleen maar iets goeds kunt bereiken. Mens tot mens, weet ge wel.

Ik geloof ook heel erg dat je met kleine dingen soms veel kan bereiken. Als het over menselijkheid gaat. Dat je niet moet wachten tot die overheid dat allemaal doet. Maar dat je zelf het goede voorbeeld kan geven. En dat ga ik zeker en vast proberen in 2017. (Help. Een goed voornemen!)

In 2016 ging ik voor de eerste keer in bad in ons eigen huis.

Dat klinkt ongelofelijk banaal, maar ik vond dat super de max. Niks zo goed als een week afsluiten met een zalig bad op zondagavond.

Wij verhuisden tweeënhalf jaar geleden naar ons eigen huis. De eerste maand moesten we nog douchen op verplaatsing, maar dat kwam uiteindelijk snel goed. De rest van de badkamer liet een goede twee jaar op zich wachten (tijd en centen en goesting). Maar nu is ie er dus wel.

2 lavabo’s in fancy kasten. En een aangesloten bad.

I love it!

 

Ik schreef ook een stukje over muziek in 2016.

2016. Jaaroverzichtje.

2016. Jaaroverzichtje.

2016. Jaaroverzichtje.

Wat is een jaareinde zonder terugblik. Zonder met een tas koffie in de hand vooruit staren en mijmeren. Bladeren door de hoofdstukken van het jaar in uw geheugen en in Google foto’s. Ahja.

2016 was veel. Opdrachten, cursussen, uitjes, reisjes, vrijwilligerswerk, … Maar ook verdriet over dingen die ik maar niet kon begrijpen, voor mensen die ik nooit had ontmoet. Een 8 november die nog nazindert in mijn hoofd en in mijn lijf.

Ondanks dat alles wil ik graag op twee zaken terugblikken in 2016. Zaken die mij blij maakten, drive gaven, bruis ook een beetje en die navolging zullen krijgen in 2017.

2016 in eerste keren.

2016 in muziek.

(Vorig jaar las ik ergens dat het hip was geen goede voornemens te maken, maar een jaarthema te kiezen. Het mijne werd vuur en de foto is dan ook een van de vele vuurtjes dit jaar. Deze was op reis met vrienden in Frankrijk)