Selecteer een pagina
20 in 2020

20 in 2020

20 in 2020

Ik ging geen voornemens maken. Want 2020 is het eerste jaar waarin wij 2 kinderen hebben.

Dat alleen is al genoeg om te beslissen dat je niet meer moet verwachten in zo’n jaar dan overleven. Ook genieten ja, maar ik zou de eerste mama niet zijn die fysiek en mentaal op geraakt in dat eerste jaar met meer dan 1 kind.

Maar toch. 2 weken in het nieuwe jaar en 8 weken met een nieuwe baby voel ik me optimistisch en energiek genoeg om een lijstje te maken met 20 dingen die ik in 2020 wil verwezenlijken. Niet om als een checklist boven mijn hoofd te hebben loeren, een heel jaar aan een stuk. Maar als reminder om leuke dingen te doen, af en toe te kiezen voor mezelf én voor de dingen die ons gezin blij maken.

Here we go.

1. Een wafel op een stokje eten

Het floepte in mijn hoofd als ‘dat wil ik nu al zo lang proberen, laat ons dat in 2020 gewoon doen’. En het was dus prompt de geboorte van dit lijstje. Het hoeft niet altijd groots of moeilijk te zijn om je blij te maken.

2. Met mijn voetjes in de zee

Deze is een goede reminder voor mezelf om naar de zee te trekken. Ik doe dat weinig, zelden eigenlijk. De zee is ver. Dat moet geregeld worden. Ik vind dat ge dat niet doet voor een dag op en af. De Belgische kust is ook niet altijd bepaald mooi met zijn volgebouwde dijken. Maar eigenlijk verlang ik vaak naar een zicht op zee. Nog het vaakst in het najaar. Uren turen naar opkomend of wegtrekkend water. Kleine en grote bewegingen zien in dat eindeloze niets. Het idee alleen al geeft me rust.

Maar het doel is dus niet staren naar de zee. Het doel is voetjes in de zee. Omdat het me uitdaagt te spelen, ook fysiek te genieten van het water. Minstens met mijn voeten, wie weet zelfs helemaal.

3. 20 boeken lezen

Na de geboorte van Ot was ik fysiek te moe om me te concentreren op een boek. Na een kwartier merkte ik vaak dat ik nog altijd maar een halve bladzijde gelezen had. Dus begon ik met luisteren naar podcasts. Ook heel fijn, maar wel iets dat vaak vluchtiger is.

Ik miste het in een boek kruipen, het magische van een denkbeeldige wereld betreden en je daarin een klein beetje verliezen. Dus wil ik terug meer lezen. De kerstman bracht alvast een e-reader, zodat ook lezen in bed en lezen op de trein aangenamer wordt.

4. Terug een bib kaart nemen

Omdat ik niet enkel op de e-reader wil lezen, maar ook effectief nog boeken in mijn handen wil voelen. En omdat het niet nodig is om alle boeken zelf te kopen. Met een abonnement op de bib ben je goedkoper af én hoef je niet alles in je eigen huis te stockeren. Plus, ik wil dat naar de bib gaan iets wordt dat we met het gezin doen. Dus, dan moet ik eerst zelf ook terug oefenen.

5. Koken uit ‘Honger’

Deze hoeft niet veel uitleg. Ik kreeg Honger van Mme Zsazsa. Het kookboek bleek nog schoner en leuker dan ik had verwacht. (Met bijgerechtjes bij elk gerecht en variaties en vegan opties en …) En in 2020 plan ik daaruit te koken. Veel.

6. Zoeken naar meer verbinding in spelen met Ot en hoe we daar samen deugd van kunnen hebben

Iets vager, maar daarom niet minder belangrijk. Integendeel.

Ot zal mij niet als eerste kiezen om mee te gaan spelen. Dat is logisch, want ik zit ten opzichte van hem eerst en vooral in een zorgende rol. Maar eigenlijk heb ik daar last van. Ik wil niet enkel en alleen de mama zijn die het huis op orde houdt, de was doet, dingen plant en opruimt. Ik wil ook de fun, de hits.

Enkele jaren geleden kwam ‘spelen’ in een workshop loopbaanvaardigheden naar voren als 1 van de dingen die ik het belangrijkst en leukst vindt in het leven. En ook 1 van de dingen die ik nog weinig doe. En dat is jammer.

Dus wil ik in 2020 op zoek gaan naar hoe ik meer terug kan spelen, ook met Ot. Want niet iedereen speelt graag hetzelfde of op dezelfde manier, maar ik denk dat we elkaar wel gaan vinden.

7. 85 kg wegen

Dit doel sluit eigenlijk aan bij het vorige. Want om vrij te kunnen spelen, te kunnen loslaten, moet ik me ook beter in mijn fysieke vel voelen. Het gevoel hebben dat ik kan spelen, het fysiek aankan om mee te hollen en te klimmen en Ju paardje te spelen en ….

85 kg wegen gaat niet over het cijfer, maar over gezond zijn of blijven. Fitter worden om mee te kunnen met mijn kinderen. Lotte op instagram motiveerde zichzelf met foto’s. En dat inspireert wel, maar man, wat een drempel moet ik daar nog voor over!

8.  10km lopen

Eerst stond er 5. Maar dat heb ik mezelf al eens cadeau gedaan voor mijn verjaardag. En er mag toch iets van uitdaging in dit lijstje zitten, niet? Dus maakte ik er 10 van.

Het past helemaal in het kader van de vorige twee doelen én ik heb er een heel jaar voor.

Zou het me lukken, denk je?

9. Passata maken

Dit is de afgelopen jaren al altijd gelukt. Maar ge moet er u wel op organiseren en het doen. Het vraagt tijd, dedication en een overhoopgegooide keuken. Dus vond ik het wel waardig om deze lijst te halen.

10. Een Cent pur Cent workshop volgen

Nog iets wat ik eigenlijk stiekem al jaren wil, is een ochtendroutine en de bijhorende producten vinden, waardoor ik me ’s morgens toch iets of wat zou opmaken en verzorgen. En zo met iets meer aandacht voor mezelf dan nu aan mijn dag zou beginnen. 3 minuten me-time in de ochtend. Maar dan wel iemand die me vertelt hoe ik dat kan doen en met welke producten precies.

Ik leerde Cent pur Cent via via online kennen en dat lijkt me het geknipte merk om mee aan de slag te gaan. En ze geven workshops!

11. Iets naaien

Twee jaar geleden volgde ik al eens een lessenreeks en ik was (ben) enorm trots op wat ik daar gemaakt heb. Het bracht me rust en eigenlijk is dit echt iets dat zou willen kunnen. Dus probeer ik er dit jaar ook nog eens werk van te maken.

12. 100 Headspaces afwerken

Headspace is een meditatie-app die door de jaren heen alleen maar mooier en gebruiksvriendelijker is geworden, maar die ik in hectiek eerder vergeet dan er dankbaar gebruik van te maken.

Ik ben nog altijd het meeste fan van de stem van Andy zelf en hoop dus dit jaar 100 sessies af te werken.

13. 20 blogjes schrijven

Het is spijtig, maar soms moet ge dus gewoon een getal plakken op die dingen die u deugd doen. En ze op een lijstje zetten als reminder. Maar gemiddeld elke twee weken iets schrijven, dat zou toch moeten lukken, he?

Als er nu al schrijfverzoeken zijn, dan laat ge die hieronder maar achter!

14. Een plan maken voor de indeling van de bureau

Ja! Plannen maken! Want een huis is nooit af en het tuinplan is nog niet volledig rond of ik wil al werk maken van onze bureau. Een zwangerschapsverlof doet die plannen alleen maar aanwakkeren, dus ik heb al een Pinterestbord en een hoofd vol ideetjes. Maar eens de grote werken in de tuin gedaan zijn, wil ik dus een concreet plan maken voor de bureau. Hoera!

15. Gaan eten in de serre van Woeste Goesting

Instagram is iets prachtig, want via Mme Zsazsa leerde ik Woeste Goesting kennen. Zij organiseren zondagmiddagdiners in hun serre of buiten in hun moestuin, met gerechten die rechtstreeks uit die moestuin komen! Wat wil een mens nog meer aan idylische sfeer en geitenwollensokkerij.

16. Vrijwilliger worden bij d’Oranje Giraffen

D’Oranje Giraffen zijn een hele hoop vrijwilligers die in Diest enorm leuke dingen opzetten. Veelal (socio-)culturele activiteiten, vaak ook voor gezinnen. Het sluimert in mijn achterhoofd sinds we naar hier verhuisden om een handje te helpen bij bepaalde projecten. En in 2020 hoop ik dat waar te maken.

17. Donderdag veggiedag invoeren

Wij eten regelmatig vegetarisch, denk ik. Want dat is zo op den bots, dat ik het eigenlijk niet weet.

Dus insert Donderdag Veggiedag, om ervoor te zorgen dat we toch echt minstens 1 keer in de week vegetarisch eten én om wat structuur in onze eetweken te steken. (Ik plan zo’n moeder te worden die haar basisindeling van wat eten we op welke dag vastlegt.) En het bovenvermelde boek van Mme Zsazsa gaat me daar enorm in helpen.

18. Gaan yoga doen in De Kas

Een oude aardbeienserre die werd omgebouwd tot yogastudio. Need I say more?

19. De pannen van het dak dansen

Een doel dat ik heb gepikt van een vriendin, omdat het zo’n goeike is. Je kan gaan dansen, maar je kan ook de pannen van het dak dansen.

En dat laatste he, dat doet het meeste deugd.

20. Zelf nog eens muziek maken

Ik vind dit zo’n moeilijke om op te schrijven en misschien daarom is het wel 1 van de meest waardevolle dingen op dit lijstje. Toen ik auditie deed voor Amuse vertelde ik aan Wouter “Samen muziek maken heelt de ziel”. En dat is echt zo.

In een groep stappen en daar zingen of spelen, dat is van het meest eerlijke en kwetsbare dat ik kan doen. Zelfs als ik dit opschrijf, krijg ik een krop in mijn keel. Hoe hard ge naar iets kunt verlangen, iets kunt missen ook. En dat ge dat wel wilt durven en kunnen, maar er tegelijkertijd helemaal door overdonderd wordt. Ik ben op niks zo jaloers als mensen die muzikaal op een podium samen iets brengen. Niks ontroert mij harder dan een collectief dat recht naar mijn hart speelt. En niks boezemt mij meer angst in dan dat zelf terug willen, durven doen.

 

Blijkt eigenlijk dat spelen (in veel vormen) de helft van mijn lijstje uitmaakt. Goed jaarthema, me dunkt.

Hebben jullie voornemens? Of een jaarthema?

Moest er iemand goesting hebben om zich mee op een doel te smijten, laat het me vooral weten. Want samen iets proberen is al eens plezanter dan alleen.

Shelfie Sunday

Shelfie Sunday

Shelfie Sunday

Speelgoed. Hoe doet gij dat?

Ik was (en soms ben ik dat nog een beetje) vastberaden geen massa lelijk, fantasieloos speelgoed in huis te halen. Omdat ons huis helemaal niet zo groot is, maar ook omdat niet-speelgoed vaak ook fijn speelgoed is en een massa plastieken brol weinig duurzaam is.

Maar een kind speelt al eens graag ergens mee. Dus is er vanalles en nog wat. Voorlopig is er ook weinig dat echt lelijk valt te noemen. Al schuift uw tolerantie wel wat op natuurlijk.

Vorige week haalden we doorzichtige plastieken dozen. Om de smart maxen en de blokken te sorteren. Niet de mooie dozen, maar doorzichtig, want dan ziet ge meteen wat er in zit. Keihandig. Dat staat nu in plain sight in mijn living. Uw tolerantie schuift dus op.

Maar daar wilde ik het niet over hebben. Ik lees al eens graag over Montessori. En op instagram is er @Montikids. Elke zondag deelt zij een #shelfiesunday. Het idee is dat je een foto van je speelruimte deelt. En bij Montessori is dat een zacht tapijt en daarbij een open rekje waar het speelgoed van je kind staat uitgestald. Zo kan hij/zij zien wat er is, zelf kiezen waarmee gespeeld wordt en krijg je meteen ook mee dat dat super geconcentreerd spelen is, wat je kleine dan doet. Dat laatste is zeker niet altijd waar.

Ik haalde er wel al veel inspiratie uit. De Expedit van Ikea al in onze living, dus dat werd makkelijk een shelfie. Wat ik moeilijker vind, is alles overzichtelijk houden. Zo clean als op die insta-foto’s zal ik het hier nooit krijgen. De dozen die we zochten staan er nu dus ook al naast, samen met een doos knuffels. En er zijn nog andere boekjes en speelgoed dat in dozen in de bureau staat. En dat kan dus afgewisseld worden.

Maar mijn vraag dus. Hoe doen jullie dat?

Aan zij die overleefden

Aan zij die overleefden

Aan zij die overleefden

Ot is 4 maanden oud vandaag
An zou 35 jaar geworden zijn.

Ik heb nooit goed beseft wat dat is, een baby van bijna 5 maanden. Hoeveel karakter daar al in zit, hoe volledig mens zo’n kind is.
Hoeveel liefde daarin kruipt, zo’n groot deel van uw zijn. Dat het ondenkbaar is dat dat ooit er niet zou zijn. En hoe groot het gat is dat dan achterblijft.

Ik leerde intussen dat het niet uitmaakt of je nog geen halve minuut of meer dan 20 jaar samen hebt gehad. Je hoort je kind niet te begraven.

Dus pak vanavond uw kinderen nog eens vast. Ook als het moeilijk is, in tijden van slechte rapporten, roepende pubers, schijnbaar onoverkomelijke geschillen. Want wij zijn de gelukkigen.

Deze is voor mijn mama en papa.
Voor Ellen en Tom.
Voor Maryse en Etienne.
Voor Lieve en Ides.
En al die anderen die het onmogelijke overleefden.

Een geboorteverhaal. De moeder.

Een geboorteverhaal. De moeder.

Een geboorteverhaal. De moeder.

Sommige vrouwen weten hun hele leven al dat ze voorbestemd zijn om moeder te worden. Zij voelen de nood om te zorgen in het diepst van hun beenderen. Ze weten in hun tienerjaren al hoe hun eerstgeborene zal heten, hoe de kinderkamer er zal uitzien. Ik was zo geen vrouw. Er was een lange periode dat ik er zeker van was dat ik zelf geen nieuw leven op de wereld zou zetten. Toch zeker niet wanneer er zoveel kinderen zonder ouders verder moesten en de wereld al zo overbevolkt was. Maar toen kwam Samme en veranderde dat idee stukje bij beetje.

Er zijn vrouwen die als moeder geboren worden, samen met hun baby. Die op slag verliefd zijn, wiens Grote Geluk niet op kan wanneer de kleine ter wereld komt. Die hun spruit vastnemen en meteen weten: “Ik ben jouw mama”. Ik was zo geen vrouw. De eerste uren na de bevalling zijn een beetje een waas. Waarschijnlijk was ik blij, maar meer waarschijnlijk was ik moe, compleet overdonderd en lichtjes van de wereld.

Van vriendinnen hoorde ik op voorhand (godzijdank!) dat je niet per se meteen verliefd bent op je baby. En dat dat ok is. Toch vond ik het moeilijk om mij niet schuldig te voelen toen ik de eerste dag niet wist of ik hem wel mooi vond. Toen ik niet wist wie hij was, wat hij hier in godsnaam kwam doen bij ons. Toen ik niet wist of ik hem wel zou herkennen, moest hij op zo’n babyzaaltje liggen zoals in de films.

Blijkt dat het moederschap in fasen komt. Kleine verwezenlijkingen, momenten waarop je beseft dat het toch al beter of makkelijker gaat dan vorige week of de baby ineens een grote stap vooruit zet.

Zo was er de maandag, een week nadat we uit het ziekenhuis kwamen, dat ik voor het eerst niet weende. Wat een enorme overwinning was. De babyblues heeft mij ferm te pakken gehad, maar die dag zag alles er ok uit, doenbaar, minder mistig.

Op de donderdag dat hij drie weken oud werd, dacht ik voor het eerst: “Awel ja, ik zou dat hier alleen gedaan krijgen. Ot en ik, wij kunnen dat.” Ik heb het geluk gehad (wij hebben met z’n drieën het geluk gehad) dat dat niet moest. Samme zat tijdelijk zonder werk en dat leverde ons een enorm mooie tijd op. En ook het besef dat 10 dagen vaderschapsverlof niets is.

Een week later werd ik dan weer ongelofelijk droevig bij de gedachte dat ik niet elk moment met hem zou kunnen opslaan in mijn geheugen. Dat hij dingen deed, elke dag, die ik me later niet meer zou herinneren. Ik maakte me zorgen dat ik te weinig aan het genieten was, dat ik te weinig genieten kon tussen de vermoeidheid en het “hoe zwaar is dat hier zeg” door.

Maar het echt genieten kwam toch, toen hij een week of 7 oud was. Ik merkte hoe ik blij werd van hem, van met hem bezig zijn, hem te leren kennen. Van hun tweeën samen te zien ook. Hart ontploft en van die dingen.

En zo kwamen we wandelend, wiegend, knuffelend en lachend aan waar we nu zijn. Ot is vandaag 13 weken. Gisteren vierden we zijn drie maanden met de obligatoire foto met kaartje. Volgende week vrijdag ga ik mijn eerste dag terug werken en dus komen we in een nieuwe fase. Die van loslaten en vertrouwen in anderen om voor hem te zorgen. Die van beseffen dat we niet meer de hele dag zullen samen zijn en daar stilletjes beetjes om wenen. Maar vooral van genieten en knuffelen, gewoon omdat het kan.

In een artikel op Motherly las ik dat het gemiddeld 4 maanden en 23 dagen duurt om eraan te wennen dat je (voor de eerste keer) mama bent geworden. Ik denk dat ik er ben. Ot is mijn zoon. Ik ben zijn mama.

Lijf en leden.

Lijf en leden.

Lijf en leden.

Ik doe mijn joggingbroek aan, wat uitgezakt sinds de wasbeurt van vorig weekend. Dikke wandelsokken aan mijn voeten, iets om gezelligheid te ensceneren (hygge ofzo). Een eenvoudige top, gemakkelijk voor de borstvoeding en een trui, want zomer is dat hier nog niet. Het is mijn uniform van de afgelopen 11 weken en het doet mijn lijf absoluut geen eer aan. Het doet mij geen eer aan, besef ik.

Mijn lijf en ik, wij zijn heel lang niet zo’n goede vrienden geweest. Te dik, niet mooi, te veel te donkere haren, te lomp. Wanneer dat idee er gekomen is, weet ik niet. In mijn hoofd is het altijd zo geweest dat ik moest oppassen wat ik at, want daar en daar werd je dik van. Ik was altijd al de dikste van de hoop (excuus, mollig was het gebruikte woord). Toch zie ik geen dik kind wanneer ik terugblader in fotoalbums uit mijn kindertijd.

Ergens ging het dus mis tussen dat lijf van mij en mezelf. Ergens gingen we elk onze eigen weg, hoorden we niet meer samen. Waren we elk iets apart. Of waren we misschien wel niet.

De afgelopen jaren werkte ik hard om mezelf terug wat liever te zien en dus ook dat lijf van mij. Ik leerde dat we samen horen, samen deel uitmaken van één fijn, mooi en waardevol geheel. Dat ik wat zachter en milder mocht zijn. Ook voor mezelf. En dat er niets mis is met zorgen voor je eigen lichaam en geest.

Al dat geleerde nam ik mee in een zwangerschap en bevalling waarin mijn lijf me versteld deed staan. Nooit was ik zo trots op mijn sterke lijf, de kracht ervan, wat wij samen hadden gepresteerd die 30e november. Nooit eerder had ik mezelf zo aanvaard zonder verwijten of verwensingen als tijdens dat magische derde trimester.

11 weken later schiet er van zacht zijn en zorgen voor mezelf niet zo heel veel meer over. Is de eer even ver zoek.

Maar misschien al goed dat ik dat bij deze besefte.

Want je moet ergens beginnen. En zacht zijn voor jezelf. Nietwaar?

Hoera voor Ot

Hoera voor Ot

Hoera voor Ot

April 2017.  Tijdens het etentje voor mijn mama haar verjaardag neem ik geen aperitief, want er zal een baby komen. Mijn oudste broer reageert met twee dingen.

  1. “Ik had het gezien toen ge binnenkwam.”  —  Ik was op dat moment 5 weken zwanger…
  2. “Wanneer zullen we dan al onze spullen brengen?” — Na drie kinderen en volledig uit de pampers kon hij niet wachten om kleren, meubels en speelgoed te verpatsen.

In augustus stond ons huis dus al goed vol. Bed.Check. Park.Check. Buggy. Check. Kleren tot en met maatje 92. Check. Staat hier al een potje klaar in de kast? Awel ja. Ge kunt u voorstellen hoe blij wij daar mee waren. Het heeft ons niet alleen handenvol geld bespaard, mogelijks heeft het me ook gered van een inzinking. Want wie bedenkt het toch dat een half labiele, hormonaal emotionele zwangere vrouw een hele dag in een tot de nok gevulde winkel moet rondlopen en keuzes moet maken over wat er wel en niet op de geboortelijst zal komen. Die ene keer dat ik dit najaar toch de Orchestra binnenliep (misschien wilde ik wel nieuwe lakentjes), kwam ik er helemaal overstuur en overprikkeld terug buiten. Hoera voor de broer en de schoonzus dus!

Hoera ook omdat het ons in staat stelde eens wat anders op Ot zijn geboortekaartje te zetten. We kozen ervoor geen cadeaus of geld te vragen. We hadden alles al. Ot zou niets te kort komen. Wel vroegen we kraamkost en zetten we het rekeningnummer van Welzijnszorg er op, zodat mensen ter ere van Ot zijn geboorte een gift konden doen met de mededeling “Hoera voor Ot”.

Ot is namelijk een hele gelukkige jongen. Hij werd geboren met alles voorhanden. De spullen die nodig zijn om een pasgeboren baby te verzorgen, alle kansen van de wereld. Maar er zijn een heleboel kinderen die dat niet hebben, of alleszins veel minder, ook hier om de hoek. Daarom kozen we voor Welzijnszorg.

Ze bestrijden armoede in Vlaanderen structureel, door beleidsmakers, politici en gewone mensen te informeren over armoede naast onze deur. En ze steunen hele fijne armoedeprojecten, zoals wanneer mijn collega’s een jaar lang werken rond sport met mensen die er geen toegang toe hebben. Omdat je aansluiten bij een sportclub geld kost of een sociaal netwerk vereist, je de ‘juiste’ kleren moet hebben om een fitness binnen te stappen of een slecht onderhouden gezondheid een fikse wandeling in de weg staat.

Begin deze week kregen we te horen dat in Ot zijn naam maar liefst 1275 euro gestort werd. Dat is 1275 euro waarvan ik zeker ben dat ze goed besteed wordt en gaat naar enorm waardevolle projecten voor mensen die het nodig hebben. Bij deze dus een enorme dankjewel aan iedereen die een gift deed! En moest je Welzijnszorg nog niet kennen. Ga dan zeker een kijkje nemen op hun website www.samentegenarmoede.be.