Selecteer een pagina
Moestuinplan 2.0

Moestuinplan 2.0

Aaah, het moestuinseizoen. De eerste zonnestralen banen zich een weg doorheen het donker en dan begint het te kriebelen. Elk jaar opnieuw. Dus zijn de voorbereidingen hier al weer ferm van start gegaan.

Vorig jaar was de moestuin niet zo’n heel groot succes. Ik was elke avond na het werk om bij elkaar te vegen wegens net zwanger van Ot. En als ik dan toch eens fut had, zag ik het precies niet echt zitten om te liggen wroeten in de aarde. Toxoplasmose en al. Het lief zat in de eindspurt van zijn doctoraat. En dus werd er niet bijgezaaid om de zoveel weken en kon het onkruid vaak zijn gangetje gaan.

Dit jaar wordt het anders dus. Al zeker omdat we intussen een heuse serre hebben staan. Gratis en voor niets mogen gaan ophalen bij een collega. Wij worden nogal eens verwend 🙂 Geen massa peperplanten meer die hier binnen het zicht naar buiten versperren. Nee, die krijgen netjes een plaats in de serre. Net als tomaatjes en andere serrevrienden.

Toen zaten nog niet alle glazen in de serre. Intussen doet ie flink dienst als tuintafelopslagplaats.

 

Bovendien gooien we na drie jaar het basisplan van de moestuin om. De fruitstruiken die nu wat weinig plaats hebben aan de rechterkant tegen de haag, krijgen een nieuwe plek naast de serre. Als alles goed is, komen er daar ook nog wat extra struiken bij. De bakken breken we af en er komen nieuwe in een andere opstelling. Zo krijgen we 5m² extra moestuin binnen de hekjes. Waarschijnlijk komen we dan nog plek te kort op het kolenveld, want hmmm kolen en elk jaar moeten kiezen welke kool we niet zetten sucks. Maar daar is voorlopig nog niet veel aan te doen denk ik.

Vorig jaar kregen we aardbeienplantjes cadeau van mijn broer en schoonbroer die een stukje tuin moesten opkuisen. Die plantjes deden het zo goed dat ze dit jaar het hele stuk net links van de moestuin mogen inpalmen.

Het echt plan van wat waar komt en welke soorten we dit jaar zetten, moeten we nog maken. Maar dat komt er hopelijk de komende week van.

Hier waren we gestrand na een niet zo succesvol jaar.

 

Maar intussen werd er al hard gewerkt. Niet door mij helaas. Alles in gereedheid gebracht om de struiken te verplaatsen.

 

Hier willen we naartoe op termijn. Wij tekenen al eens graag onze plannen in SketchUp.

Topdrietje #1

Topdrietje #1

Een topdrietje. De schoonste momenten van de vorige week. Gans voor u.

Ot had niet zo’n makkelijke week. Sprongetjes zijn vermoeiend. Er moet dan nodig gehangen worden. Geen wonder dat er een drietal foto’s als deze op mijn gsm staan van de voorbije week. Mijn hart ontploft bijna als ik ze zo samen zie. Binnenkort is het gedaan met hele dagen samen zijn met z’n drietjes en ik krijg het er moeilijk mee. Ik ga dit keihard missen.

Het uitzicht op onze tuin en al het moois daar achter, vrijdagochtend tien voor negen. Het feit dat er achter ons niemand kan komen wonen, was één van de grootste selling points van dit stukje grond. De grote bomen achteraan zijn mijn favorieten. Ze bewegen statig mee in de wind, het ruisen van hun bladeren is een van de meest geruststellende geluiden die ik ken. (Wie wil, naast ons is nog een stuk te koop. We zoeken leuke buren!)

Zaterdag ging FC Lummen nog eens op verplaatsing. Dat onze ploeg maar voor de helft uit dames uit Lummen bestaat, laten we niet aan ons hart komen. Na traditioneel rond de jaarwisseling (we zijn wat laat dit jaar) één of andere stad met kerstmarkt te doen, kozen we dit jaar om terug te gaan naar de plek waar we met z’n vieren samen kwamen: Leuven. Super gezellige dag met super gezellige dames.

Lijf en leden.

Lijf en leden.

Ik doe mijn joggingbroek aan, wat uitgezakt sinds de wasbeurt van vorig weekend. Dikke wandelsokken aan mijn voeten, iets om gezelligheid te ensceneren (hygge ofzo). Een eenvoudige top, gemakkelijk voor de borstvoeding en een trui, want zomer is dat hier nog niet. Het is mijn uniform van de afgelopen 11 weken en het doet mijn lijf absoluut geen eer aan. Het doet mij geen eer aan, besef ik.

Mijn lijf en ik, wij zijn heel lang niet zo’n goede vrienden geweest. Te dik, niet mooi, te veel te donkere haren, te lomp. Wanneer dat idee er gekomen is, weet ik niet. In mijn hoofd is het altijd zo geweest dat ik moest oppassen wat ik at, want daar en daar werd je dik van. Ik was altijd al de dikste van de hoop (excuus, mollig was het gebruikte woord). Toch zie ik geen dik kind wanneer ik terugblader in fotoalbums uit mijn kindertijd.

Ergens ging het dus mis tussen dat lijf van mij en mezelf. Ergens gingen we elk onze eigen weg, hoorden we niet meer samen. Waren we elk iets apart. Of waren we misschien wel niet.

De afgelopen jaren werkte ik hard om mezelf terug wat liever te zien en dus ook dat lijf van mij. Ik leerde dat we samen horen, samen deel uitmaken van één fijn, mooi en waardevol geheel. Dat ik wat zachter en milder mocht zijn. Ook voor mezelf. En dat er niets mis is met zorgen voor je eigen lichaam en geest.

Al dat geleerde nam ik mee in een zwangerschap en bevalling waarin mijn lijf me versteld deed staan. Nooit was ik zo trots op mijn sterke lijf, de kracht ervan, wat wij samen hadden gepresteerd die 30e november. Nooit eerder had ik mezelf zo aanvaard zonder verwijten of verwensingen als tijdens dat magische derde trimester.

11 weken later schiet er van zacht zijn en zorgen voor mezelf niet zo heel veel meer over. Is de eer even ver zoek.

Maar misschien al goed dat ik dat bij deze besefte.

Want je moet ergens beginnen. En zacht zijn voor jezelf. Nietwaar?

Hoera voor Ot

Hoera voor Ot

April 2017.  Tijdens het etentje voor mijn mama haar verjaardag neem ik geen aperitief, want er zal een baby komen. Mijn oudste broer reageert met twee dingen.

  1. “Ik had het gezien toen ge binnenkwam.”  —  Ik was op dat moment 5 weken zwanger…
  2. “Wanneer zullen we dan al onze spullen brengen?” — Na drie kinderen en volledig uit de pampers kon hij niet wachten om kleren, meubels en speelgoed te verpatsen.

In augustus stond ons huis dus al goed vol. Bed.Check. Park.Check. Buggy. Check. Kleren tot en met maatje 92. Check. Staat hier al een potje klaar in de kast? Awel ja. Ge kunt u voorstellen hoe blij wij daar mee waren. Het heeft ons niet alleen handenvol geld bespaard, mogelijks heeft het me ook gered van een inzinking. Want wie bedenkt het toch dat een half labiele, hormonaal emotionele zwangere vrouw een hele dag in een tot de nok gevulde winkel moet rondlopen en keuzes moet maken over wat er wel en niet op de geboortelijst zal komen. Die ene keer dat ik dit najaar toch de Orchestra binnenliep (misschien wilde ik wel nieuwe lakentjes), kwam ik er helemaal overstuur en overprikkeld terug buiten. Hoera voor de broer en de schoonzus dus!

Hoera ook omdat het ons in staat stelde eens wat anders op Ot zijn geboortekaartje te zetten. We kozen ervoor geen cadeaus of geld te vragen. We hadden alles al. Ot zou niets te kort komen. Wel vroegen we kraamkost en zetten we het rekeningnummer van Welzijnszorg er op, zodat mensen ter ere van Ot zijn geboorte een gift konden doen met de mededeling “Hoera voor Ot”.

Ot is namelijk een hele gelukkige jongen. Hij werd geboren met alles voorhanden. De spullen die nodig zijn om een pasgeboren baby te verzorgen, alle kansen van de wereld. Maar er zijn een heleboel kinderen die dat niet hebben, of alleszins veel minder, ook hier om de hoek. Daarom kozen we voor Welzijnszorg.

Ze bestrijden armoede in Vlaanderen structureel, door beleidsmakers, politici en gewone mensen te informeren over armoede naast onze deur. En ze steunen hele fijne armoedeprojecten, zoals wanneer mijn collega’s een jaar lang werken rond sport met mensen die er geen toegang toe hebben. Omdat je aansluiten bij een sportclub geld kost of een sociaal netwerk vereist, je de ‘juiste’ kleren moet hebben om een fitness binnen te stappen of een slecht onderhouden gezondheid een fikse wandeling in de weg staat.

Begin deze week kregen we te horen dat in Ot zijn naam maar liefst 1275 euro gestort werd. Dat is 1275 euro waarvan ik zeker ben dat ze goed besteed wordt en gaat naar enorm waardevolle projecten voor mensen die het nodig hebben. Bij deze dus een enorme dankjewel aan iedereen die een gift deed! En moest je Welzijnszorg nog niet kennen. Ga dan zeker een kijkje nemen op hun website www.samentegenarmoede.be.

40 dagen bloggen. Start.

40 dagen bloggen. Start.

Gisteren las ik bij Kelly dat ze meedoet aan “40 dagen bloggen”. Wel ja, dacht ik. Dat is het! Dus ik schreef mij gisterenavond in en begin er een dag te laat aan. Want een baby met een sprongetje besliste dat er gisterenavond nog nul tijd was om even rustig te gaan zitten en dit te typen.

Op deze blog stond al weer een jaar niets. Niet omdat ik niet wil schrijven, maar omdat ik niet durf. Elke f*cking keer opnieuw. “40 dagen bloggen” wordt dus een hele uitdaging, waarschijnlijk een heuse confrontatie met mezelf en hopelijk leer ik er wat uit. Dat schrijven gewoon plezant is bijvoorbeeld (dat weet ik eigenlijk al) en dat het niet uitmaakt of iemand dat leest en goed vindt (hoewel dat wel leuk zou zijn natuurlijk).

In het afgelopen jaar gebeurde er wel wat. Hence de #Ot en de babyspam op mijn Instagramaccount. Gaat dat hier nu de hele tijd over baby’s gaan? Hopelijk niet. Maar ik moet nog wel wat kwijt over een kindje krijgen voor de eerste keer. En nu ik nog in zwangerschapsverlof ben, is mijn wereld nog niet zo heel veel groter dan die baby. Maar op 9 maart ga ik terug aan de slag. Dus dan gaat de wereld terug wat breder open. Bovendien start het moestuinseizoen bijna terug. Hoera!

Dus nu zijn we vertrokken en zoek ik nog snel een foto voor hierboven voordat Ot helemaal wakker is.