Selecteer een pagina
As we speak #2

As we speak #2

De laatste dag van alweer een maand voorbij. Tijd voor een As we speak!

Blij met: terug gaan werken en de fijne reacties van collega’s die vertellen hoe ze me gemist hebben in die drie maanden. Blij om andere doelen en uitdagingen te hebben dan het alleen moederen. Blij om een positieve en actieve insteek aan de dingen te kunnen geven en kleine zaadjes te kunnen planten. Blij ook om die collega’s terug te zien die ik zelf gemist heb.

Bezig met: gaan werken en voor Ot zorgen, voornamelijk. Het waren pittige babyweken, maar zijn goedgezinde gebrabbel maakt zoveel goed. Verder ook met uitzoeken wat ik nog wil in mijn bijberoep. Vroeger was donderdag knutseldag. Nu is donderdag Otdag. Tijd om eens te beslissen wat er van is. Bijberoepen en met goesting gaan voor alleen die dingen die ik graag doe (en dan uitmaken wat die dingen precies zijn). Of ermee stoppen en tijd maken voor andere dingen.

Eten: we koken nog altijd regelmatig uit onze kookboeken. Allez, Samme kookt regelmatig uit onze kookboeken. Onder andere een lekkere groentelasagne (uit koken met bieren van de Colruyt) die we deelden met vrienden en een zalige tajine uit het kookboek met wereldgerechten dat Imec ooit uitgaf.

Luisteren: naar Drew nog eens. Doordat een collega vertelde over zijn lang vervlogen dagen als Judas in de plaatselijke opvoering van Jesus Christ Super Star (In een kerk. Ter ere van de Goede Week. Go figure.) ging ik nog eens Youtuben op Drew. Hij blijft bij uitstek mijn favoriete man in de musicals. Ook al is het intussen ongeveer 15 jaar geleden dat ik hem nog eens live aan het werk zag.

Alle andere As we speak stukjes vind je hier.

Aan zij die overleefden

Aan zij die overleefden

Ot is 4 maanden oud vandaag
An zou 35 jaar geworden zijn.

Ik heb nooit goed beseft wat dat is, een baby van bijna 5 maanden. Hoeveel karakter daar al in zit, hoe volledig mens zo’n kind is.
Hoeveel liefde daarin kruipt, zo’n groot deel van uw zijn. Dat het ondenkbaar is dat dat ooit er niet zou zijn. En hoe groot het gat is dat dan achterblijft.

Ik leerde intussen dat het niet uitmaakt of je nog geen halve minuut of meer dan 20 jaar samen hebt gehad. Je hoort je kind niet te begraven.

Dus pak vanavond uw kinderen nog eens vast. Ook als het moeilijk is, in tijden van slechte rapporten, roepende pubers, schijnbaar onoverkomelijke geschillen. Want wij zijn de gelukkigen.

Deze is voor mijn mama en papa.
Voor Ellen en Tom.
Voor Maryse en Etienne.
Voor Lieve en Ides.
En al die anderen die het onmogelijke overleefden.

Fruitstruikjes verplaatsen voor pro’s

Fruitstruikjes verplaatsen voor pro’s

De temperatuur ging de afgelopen dagen omhoog, de grond werd terug bewerkbaar. Dus werd er verder gewerkt (zij het af en toe in de regen) aan de herindeling van de moestuin. Dat leverde naast de serre een net perkje met fruitstruiken op. Witte aalbessen, rode aalbessen, frambozen en braam. Allemaal plantjes die we al drie seizoenen hebben staan en die we ooit kochten via een One Day Fly aanbieding. De kroenselen die we hadden, hebben we weg gedaan wegens te stekelig. (De braam is een stekelloze soort.) Van de frambozen waren al enkele nieuwe plantjes geschoten, dus die geven we nu ook een kans om volwaardige struik te worden.

Wie goed kijkt, ziet bruine struikjes in de bruine schors.

Wat moet er nu nog gebeuren? Wel, ik ga dat klein fruit nog snoeien deze week. Niet zo heel moeilijk, al moet je voor elke plant apart wel even opzoeken hoe het moet. Vorig jaar wiekte ik gewoon alles kort en kwam er aan de aalbessen geen, maar dan ook geen enkel vruchtje. Dit jaar probeer ik beter te doen met de 5 principes voor het snoeien van aalbessen van De Natuurlijke Moestuin. Verder krijgt de braamstruik nog een mooie geleiding en bouwen we ook iets voor de frambozen om tegenaan omhoog te groeien.

Tijdens het mooie vriesweer had Samme ook alvast heel wat voorgezaaid in de lekker warme serre (hallo winterzon!). Wij hopen op rode biet, spinazie, pluksla, mosterdsla, lenteui, koolrabi, knolselder, palmkool, radijs en basilicum. Benieuwd wat er van gaat komen. Sommige zaadjes zijn alleszins al goed vertrokken!

Hoe content wij zijn met wasbare luiers

Hoe content wij zijn met wasbare luiers

Ik wist dat ik herbruikbare luiers wilde proberen toen ik de posts (onderaan doorklikken voor het vervolg) van Mme ZsaZsa las. Die post dateert blijkbaar van oktober 2014, dus toen wilde ik precies toch ook al een baby.

Zoals dat gaat met dingen die ik online lees, vertelde ik honderduit tegen Samme over wat voor een prachtig iets dat wel was, die luiers en wilde hij wel wat meer uitleg, eens het zover was. En zo geschiede.

Deze zomer zagen we de herbruikbare luiers aan het werk bij vrienden, werd dat allemaal wat meer tastbaar. En in oktober gingen we naar een gratis infoavond van Doekjes en Broekjes in Leuven.

Ann vertelde er eerst in duidelijke taal wat de voordelen zijn van luiers (economisch, ecologisch, …). Ze lichtte ook toe hoe zij zelf keuzes maken in welke luiers ze aanbieden. Alles wordt bij hen goed doordacht: het materiaal van de luiers, waar ze gemaakt worden, hoeveel transport daarbij komt kijken en of dat allemaal op een eerlijke manier gebeurt. Ze staan in nauw contact met hun leveranciers en kunnen met de hand op het hart zeggen dat ze 100% achter elk van de producten staan. Ik houd daar wel van, een winkel waar ze me precies kunnen vertellen waar de producten vandaan komen.

Ot met luier en met overbroekje, ongeveer een maand oud.

Kiezen tussen verschillende systemen en merken

Het grootste deel van de infoavond bestond uiteindelijk uit het tonen van de verschillende mogelijkheden als je luiers kiest. En dat zijn er genoeg! Doekjes en Broekjes verkoopt geen all-in-one systemen (ik weet niet meer waarom). Je zit er dus steeds met een luier en een overbroekje. Je moet dan kiezen tussen luiers met maten en meegroeiluiers, tussen drukknopjes en velcro, tussen kunststoffen en wollen overbroekjes. Ann gaf bij elk merk en elke mogelijkheid netjes de voor- en nadelen. Die staan er op hun website trouwens ook altijd bij.

Wij kozen uiteindelijk voor luiers met maten (Disana bio-luier en Totsbots bamboozle stretch) en kunststoffen overbroekjes van Popolini, beide met velcro. Van elke soort luiers kochten we er 10 in de kleinste maat en van de overbroekjes 4 in de eerste maat. Daarbij kochten we nog 2 opbergzakjes voor onderweg, 2 waszakken voor in huis en een rol inlegvloeitjes. We kochten ook van de 2e maat overbroekjes al 5 stuks, zodat we nog niet meteen terug moeten (je hebt eerder een maatje groter nodig bij de overbroekjes dan bij de luiers).

We stapten buiten met 2 goedgevulde zakken en een rekening van over de 400 euro. Dat ben je dus wel ineens kwijt. Maar Ann vertelde op de infoavond ook al dat veel gemeentes een premie uitreiken voor het gebruik van wasbare luiers (en had zelfs een lijst bij van hoeveel dat was in welke gemeente!). De stad Diest hoort bij de goede leerlingen in de klas, want wij kregen maar liefst 150 euro terugbetaald. Bovendien waren de luiers voor ons één van de weinige dingen die we nog zelf moesten aanschaffen.

Hoe gaat dat nu, met die luiers?

Wij zijn heel tevreden met onze keuze. We gebruikten voor Ot de eerste maand nog wegwerpluiers. Hij was niet de dikste. Daardoor stonden de Disana luiers nog helemaal open aan zijn beentjes. De Totsbots luiers kan je wel nog kleiner maken met de drukknoppen, maar dat gaf heel luier en weinig baby. Wij vonden dat er wat zielig uitzien. Dus hadden we op 1 maand tijd 5 bruine vuilzakken (in plaats van 1 of maximum 2).

Beetje wazige foto van Ot, 5 dagen oud met een Totsbots luier.

Toen Ot ongeveer een maand was, schakelden we over. Voor de nachten gebruiken we wel nog wegwerp. Dat is vooral voor mijn gemak. Ot plast veel. En met een hyperabsorberende wegwerpluier hoef ik niet elke nacht te verpamperen met mijn nachthoofd en in veel te weinig licht. We plannen dat aan te passen als hij groter is, zodat hij ook in de nachten (hopelijk) sneller droog is.

De voordelen

Ik vind er vooral veel voordelen aan.

  • Je hebt minder afval. Zowel bij het fabriceren van de luiers als bij het verwerken van de luiers achteraf. Wij werden echt ongelukkig van die 5 bruine vuilzakken in die eerste maand.
  • In totaal kost het minder. Al zeker als je de luiers kan hergebruiken voor een tweede kindje, wat wij van plan zijn als het even kan.
  • Wij smeren geen billencrème. Ot had in die eerste maand wel last van rode billetjes, tot schimmel toe. De tubes zalf liggen hier nu dus wel, maar ze worden niet meer gebruikt. Af en toe smeer ik hem in met wat Weleda billencrème na het wassen. Heel af en toe.
  • Met de Disana luiers geeft Ot heel snel aan dat hij ongemakkelijk is wanneer zijn luier nat is. De Totsbots luiers absorberen beter, dus daar heeft hij dat niet zo erg. Wij gebruiken daarom vooral de Totsbots als we buitenshuis gaan. Maar het geeft alvast het principe mee dat luierkindjes gemiddeld sneller droog zouden zijn, omdat ze beter voelen dat ze nat zitten en dat niet fijn vinden. Of dat zo is, dat zal nog moeten blijken.
  • Het stinkt allemaal veel minder hard. Ot zijn nachtluier stinkt beduidend harder en chemischer dan de luiers die hier een dag in de luierzak hangen.

De nadelen

Hier moet ik dingen noteren die andere mensen misschien een nadeel vinden, maar ik zelf dus eigenlijk niet.

  • Je hebt extra was. Hier zitten we in een goed roulement van om de twee dagen een machine vol luiers, tertradoeken en cheeky wipes.
  • Je moet aan kaka komen. Dat is dus niet waar, want ik schud de luierzak gewoon zo leeg in het wasmachine.
  • Er staat continu een droogrek in de living. Heb je een groter huis dan wij, dan hoeft dat misschien zelfs niet in je living. Maar ik stoor me er dus niet aan. In ons huis wordt nu eenmaal geleefd.
  • Als je op pad bent wordt je luiertas voller in plaats van leger. Ah ja, want extra pipi en kaka in plaats van minder wegwerpluiers.

Om maar te zeggen dat wij wreed content zijn met de luiers. Ot weegt nu 6 kg, dus binnenkort gaan we een maatje groter met de overbroekjes. En dan moeten we nog een keertje naar Leuven voor nieuwe luiers.

Doekjes en Broekjes bestaat 15 jaar en dat vieren ze dit weekend met 15% korting (ook in de webshop), hapjes en drankjes (niet in de webshop)!

Een geboorteverhaal. De moeder.

Een geboorteverhaal. De moeder.

Sommige vrouwen weten hun hele leven al dat ze voorbestemd zijn om moeder te worden. Zij voelen de nood om te zorgen in het diepst van hun beenderen. Ze weten in hun tienerjaren al hoe hun eerstgeborene zal heten, hoe de kinderkamer er zal uitzien. Ik was zo geen vrouw. Er was een lange periode dat ik er zeker van was dat ik zelf geen nieuw leven op de wereld zou zetten. Toch zeker niet wanneer er zoveel kinderen zonder ouders verder moesten en de wereld al zo overbevolkt was. Maar toen kwam Samme en veranderde dat idee stukje bij beetje.

Er zijn vrouwen die als moeder geboren worden, samen met hun baby. Die op slag verliefd zijn, wiens Grote Geluk niet op kan wanneer de kleine ter wereld komt. Die hun spruit vastnemen en meteen weten: “Ik ben jouw mama”. Ik was zo geen vrouw. De eerste uren na de bevalling zijn een beetje een waas. Waarschijnlijk was ik blij, maar meer waarschijnlijk was ik moe, compleet overdonderd en lichtjes van de wereld.

Van vriendinnen hoorde ik op voorhand (godzijdank!) dat je niet per se meteen verliefd bent op je baby. En dat dat ok is. Toch vond ik het moeilijk om mij niet schuldig te voelen toen ik de eerste dag niet wist of ik hem wel mooi vond. Toen ik niet wist wie hij was, wat hij hier in godsnaam kwam doen bij ons. Toen ik niet wist of ik hem wel zou herkennen, moest hij op zo’n babyzaaltje liggen zoals in de films.

Blijkt dat het moederschap in fasen komt. Kleine verwezenlijkingen, momenten waarop je beseft dat het toch al beter of makkelijker gaat dan vorige week of de baby ineens een grote stap vooruit zet.

Zo was er de maandag, een week nadat we uit het ziekenhuis kwamen, dat ik voor het eerst niet weende. Wat een enorme overwinning was. De babyblues heeft mij ferm te pakken gehad, maar die dag zag alles er ok uit, doenbaar, minder mistig.

Op de donderdag dat hij drie weken oud werd, dacht ik voor het eerst: “Awel ja, ik zou dat hier alleen gedaan krijgen. Ot en ik, wij kunnen dat.” Ik heb het geluk gehad (wij hebben met z’n drieën het geluk gehad) dat dat niet moest. Samme zat tijdelijk zonder werk en dat leverde ons een enorm mooie tijd op. En ook het besef dat 10 dagen vaderschapsverlof niets is.

Een week later werd ik dan weer ongelofelijk droevig bij de gedachte dat ik niet elk moment met hem zou kunnen opslaan in mijn geheugen. Dat hij dingen deed, elke dag, die ik me later niet meer zou herinneren. Ik maakte me zorgen dat ik te weinig aan het genieten was, dat ik te weinig genieten kon tussen de vermoeidheid en het “hoe zwaar is dat hier zeg” door.

Maar het echt genieten kwam toch, toen hij een week of 7 oud was. Ik merkte hoe ik blij werd van hem, van met hem bezig zijn, hem te leren kennen. Van hun tweeën samen te zien ook. Hart ontploft en van die dingen.

En zo kwamen we wandelend, wiegend, knuffelend en lachend aan waar we nu zijn. Ot is vandaag 13 weken. Gisteren vierden we zijn drie maanden met de obligatoire foto met kaartje. Volgende week vrijdag ga ik mijn eerste dag terug werken en dus komen we in een nieuwe fase. Die van loslaten en vertrouwen in anderen om voor hem te zorgen. Die van beseffen dat we niet meer de hele dag zullen samen zijn en daar stilletjes beetjes om wenen. Maar vooral van genieten en knuffelen, gewoon omdat het kan.

In een artikel op Motherly las ik dat het gemiddeld 4 maanden en 23 dagen duurt om eraan te wennen dat je (voor de eerste keer) mama bent geworden. Ik denk dat ik er ben. Ot is mijn zoon. Ik ben zijn mama.

As we speak #1

As we speak #1

Imitation is the sincerest form of flattery zeggen ze wel eens en dus lees je hier mijn eerste As we speak. Die van Kelly vind ik altijd super plezant om lezen. En geef toe, iedereen heeft een kleine voyeur ergens diep verstopt, snuisteren in waar iemand op dat moment zoal mee bezig is, is kei interessant.

Bezig met: de dingen die ik nog geregeld wil/moet voor ik terug begin te werken (sad face). Nadenken over de logistieke kant van kolven op het werk en een brief schrijven met Ot-tips voor de oma’s die komen oppassen. De fietskar moet hier nog geraken, willen we Ot met de fiets naar de crèche kunnen brengen. Moestuinplannen maken en dat dit jaar weer wat beter te plannen dan vorig jaar.

Genieten van: het zalige zonnige winterweer. De vrieskou die precies de wereld laat rebooten. Wandelen met z’n drietjes. De kou kan ons niet deren. Uitjes met vrienden. Ot die doelbewuster leert rondgrijpen en daar soms in lukt (auw mijn neus).

Kijken: Ik joeg het derde seizoen van “How to get away with murder” erdoor en man, dat was weer geweldig! Echt geloofwaardig zijn de verhaallijnen natuurlijk al lang niet meer. Hoe stapelt zoiets zich op? Maar ik zie de acteurs stuk voor stuk graag bezig. Viola Davis en Liza Weil (gekke Paris Geller) op kop. Voor seizoen 4 is het weer een jaartje wachten. Intussen zijn we in blijde verwachting van de volgende aflevering van “Designated Survivor” en bekijken we dus de afleveringen van “Salamander” die we opgenomen hebben. Allemaal fijne suspense.

Luisteren: naar Spotify-lijsten met musicalnummers. Wicked en Hamilton blijven de toppers van het moment. Meezingen en stilletjes ronddansen met Ot.

Maken: We willen terug vaker iets koken uit een kookboek. Voor inspiratie grijp ik normaal steeds naar de websites van Dagelijkse Kost en Libelle-Lekker. Maar waarom heb je al die kookboeken, als je er eens niets uit maakt. Dus stond vorige week de groentencurry met pompoen, aubergine, linzen en kikkererwten van Pascale Naessens op het menu. Het was ok lekker, maar niet mijn favoriete curry.

Onder de indruk van: de onzin die een man als Trump kan uitkramen. Ik keek nooit heel vaak naar het nieuws op de tv. Ik las online en kon dan zelf kiezen waar ik op inging, welke beelden ik zag. Maar tegenwoordig staat het journaal hier al eens op en dan ziet ne mens nogal eens iets. Zoals een president van Amerika die beweert dat bewapende leerkrachten een goed plan zijn. Ik wist niet waar ik het had. Zo’n dingen doen me wenen. Uit ongeloof, uit onmacht, uit in wat voor wereld leven wij in godsnaam zeg. Maar alle berichtgeving en de aanhoudende aanklachten tegen de NRA doen me ook meer dan ooit geloven dat het mijn generatie is en de tieners van vandaag die de wereld terug zullen omdraaien. Terug plaats maken voor de vanzelfsprekendheid van solidariteit, warmte en menselijkheid.